NoThingfjord

dengeli beslenme

2011-12-09T17:36:00.001+02:00

gecen gun

sabah: ispanakli corek, domates, cay, kurabiye, cay
oglen: sabah yediklerimden dolayi hicbir sey
aksam: dondurma

dun

sabah: soguk krep (2)
oglen: hmm soda?
aksam: kurabiye ve dondurma

bugun

sabah: soda
oglen: yemedim
aksam: dondurma, krep ve annemin yaptigi ici maydonoz ve peynirli yufkamsi seyden (5) + cay

goruldugu uzere dengeli beslenmede bir cigir acmis degilim; ahval ve serait bu yazinin basligiyla tam bir tezat olusturuyor. peki bu neden boyle? disari ciktigimda bir suru yemek yiyen ben, neden evde bir findik faresine donusuyorum ve isitilmasi gereken yemekleri isitmadan ucundan yiyor, karnim cok acikirsa kurabiye kemiriyorum? bunun yalniz yasamakla bir ilgisi oldugundan suphelenmeye basladim. kac senedir (arada kesintiye ugramis da olsa) yalniz yasayan biri olarak bunu yeni anlar gibi olmam gercekten *genius*. ama gelin itiraf edelim: yalnizken sofra kurmak, hatta tabak cikartmak bile sikici. yemeklerin tadi da sogukken de cok farkli degil zaten, degil mi? onun disinda, birileri bana yemek saati oldugunu hatirlatmazsa ya da ben o sirada disarida bir takim restoran ve cafe'leri gorebildigim bir alanda degilsem, aciktigimi da pek anlamiyorum. datli maya'nin tohumlu kurabiyeleriyle bazen koca bir gunu geciriyor, bazen bir kutu cikolatayla ayakta duruyorum. ama bunlar hep son dakika kurtarma calismalari, gunler var ki, bir yemegi planlayip yemedim (disaridakiler haric.) bir de sanirim anlasilacagi uzere, basbayagi karbonhidrat rejimi uyguluyorum ki her seyin rejimi var, bunun yok dolayisiyla cok saglikli olmasa gerek? en aciklisini sona biraktim: tum bunlar olurken aslinda EVDE YEMEK VAR.

buna bir cozum bulunabilecek mi? bakalim kahramanimizi ilerleyen bolumlerde ne gibi maceralar bekliyor?

neighbours a.k.a. komsular

2011-12-04T17:47:00.001+02:00

bir an boyle baslayinca sanki avustralya'nin gururu neighbours dizisinden bahsedecek misim gibi olmadi mi? ama tabii ki hayir, kaldi ki diziden de anca kylie minogue'u hatirliyorum. konumuz bildigimiz komsularimiz. karsiki komsu, ust kat komsusu, en alttaki gencler falan gibi.

cihangir'deki ikinci evime tasindigimdan beri bir komsuluk muessesesiyle muhatap olmus durumdayim. bundan onceki evde her katta bir daire vardi ve ust kattaki komsunun kopeginin ayak citcitcitcitlarindan ve sahipleri olmadiginda non-stop ulumasindan baska bir sey pek duymuyorduk. hafif magarasal bir ortamdi ev ses acisindan.

ne zamanki (eylul'de) daha klasik bir cihangir setting'ine sahip bu yeni eve tasindim, o zaman komsu kavramiyla tanistim (burada senelerdir yurt disinda oldugum goz onunde bulundurulsun).

karsi komsu(lar): cekirdek aile: anne, cocuk ve evin reyisi babadan murekkep. baba rolundeki eleman ayni zamanda toprak sahibi oldugundan hem apartmanda birden fazla (sanirim uc?) dairesi var, hem de apartmanla ilgili her turlu mevzuda ona danisiyoruz. dolayisiyla kendisi ve ailesi (daha cok ailesi, okumaya devam) komsular listemde hakettigi kadar buyuk yere sahip. evli, bir cocuk babasi. dunyanin en simarik 4 yasindaki kizi dolayisiyla benim karsi dairemde oturuyor. gunun 12 saati ya ciglik atan, ya avaz avaz sarki soyleyen, ya bir kelimeye takilip onu defalarca tekrarlayan ya da uluma-bogurme arasi sesler cikararak tepinen bir y u m u r c a k. eskalini de belirledim; bir gun yalniz yakalasam korkutmayi, olmadi celme takmayi dusunuyorum ama henuz mumkun olmadi. hayatimda ilk duvara vurup "eeeyh yeter be" dememe sebep olmus insan bu kucuk 4 yasindaki bebe iste. bitmedi! bu ailenin babaannesi olan sahis da bu uc kisilik cekirdek ailenin hemen ust katinda oturuyor. let the good times roll. oncelikle geline sabir dileklerimle, zira babaanne her allahin gunu asagi katta, genellikle de bu 4 yasindaki iblisin yavrusu ile ugrasiyor oluyor. yumurta kartonu gecirgenligindeki duvarlardan nasil cocuk yetistirilmeyecegi derslerini sayesinde her gun alma firsatim oldu. bir sesini iyice tize cikararak (teyze tizi) avaz avaz bagiriyor, bir o da tepiniyor, sonra isyan ediyor, en sonunda dayanamayip cocugun istedigini yapiyor. ertesi gun ayni loop tekrar; cunku kucuk iblis yeterince cingar cikarirsa istedigini elde etmeyi ogrendi. alinacak ders: cocuk yetistirmeyi bilmiyorsaniz, cocuk yapmayin. mersi.

son gunlerde (ki anlasilmaz degil) bu tantanaya gelin-kaynana kavgalari da eklendi ki tabii evin babasi (sanirim benden kucuk) civarda yokken yapiliyor. gecen gun cok heyecanli bir tanesine sahit oldum, iki yetiskinin tepinmesi, bir seylere vurmasi, kapilari carpmasi, teyze tizi vs. daha genc kadin tizi gibi parametreler mevcuttu. tam neyle ilgili oldugu da anlasilamadigi icin aslinda tadi biraz kaciyor. yani tek duydugunuz arada tizlesen arada bogulan ciglik, birtakim anlasilmaz hakaretler ve bir suru gurultu. demem o ki, biraz daha komsulari dusunseler, en azindan popcorn yerken dinler, turk acik oturum programi yakalarim (live).

iyi haber: karsi komsu kizinin anaokuluna baslamasi gerektigine sanirim sonunda ikna oldu. gunduzleri pek ses cikmiyor. bunun tek aciklamasi kizin evde olmamasi olabilir. (ya da oldurup sanatcilar parkina gomduler. -tasteless, I know)

ust kat komsusu: kendisi hakkinda pek fazla bir sey bilmiyorum ama ya topuklu terlikleri var ya da evde topuklu ayakkabiyla alistirma yapiyor. ben onunde tuylu ponponu olan topuklu terlikleri oldugunu hayal etmek istiyorum sahsen. surekli mc donalds ismarlamasi damak zevki hakkinda bir fikir verecektir.

yan apartmandaki duvari bana bitisik cift: iste aradiginiz her sey bunlarda: ask, nefret, ihtiras! sik sik kavga ediyorlar; bir iki kere "polisi mi arasam?" diye dusundurecek boyutlara ulastigi oldu. en sevdigim kisimlari, kadinin BANA BAGIRMA BANA BAGIRMA diye avazi ciktigi kadar bagirdigi sekanslar. adam genelde bir seylere vuruyor. bazen karsilikli esya attiklari oluyor, gecen gun sanirim biri duvarda patladi, sonra arkasindan gelen sessizlikti beni urkuten. acaba ayni anda kafalarina bir sey gecirip ikisi de oldu mu diye endiselendim. bir sure sonra kendilerine geldiler ve biraz daha alcak bir tondan kavga devam etti de rahatladim. bunlarin da tam neyle ilgili kavga ettigini anlamak zor, dolayisiyla gurultusu cok-eglencesi az. kavga etmedikleri zamanlarda da yine bayagi gurultuluce sevisiyorlar. sevistikleri ve kavga ettikleri zamanlari sadece ekstra bazi seslerden (yatak vb.) anlayabiliyorum. buradan elalemin ozel hayati ve kavgasiyla ilgilendigim sonucu cikmasin; bilakis, imkanim olsa haklarinda minimum bilgiyle yetinmek isterim. merhaba-merhaba, genau genau. ama hem cogunlugu kavga ve agresyon olan gunluk hayat sesleri ziyadesiyle benim yasam alanima sicriyor hem de bu beni eglendirecek duzeye (ie. konulu) bir turlu cikamiyor. iste derdim bu. en azindan bir kavganin anatomisi diye notlar tutabilirdim. su halde yetersiz veri var.

en alt kattaki komsu(lar?): bir veya iki genc erkegin kiraladigi, bahceye acilan daire. onlarin herhangi bir sesi bana ulasmiyor. gecenlerde bir kapida kalma tesadufu vesilesi ile tanistik o kadar. ama burada yer almayi hak ettiler cunku KOMSUYUZ.

karsi apartmandaki en ust dairedeki abi: sanirim yonetmen bu. ya da ben kendisini oyle yaftaladim. ne zaman sokak tarafindaki camdan bakiyor olsam adam camdan bakiyor oluyor. uzun sacli, gozluklu. gozlemci bir kisiligi olduguna kanaat getirdim. herhalde her gordugumde orada olmasi bir tesaduf olamaz. (bir de sanirim iyi manzarasi var)

karsi caprazdaki bakkal: mahallenin sevgilisi, her turlu gerekli gereksiz malzeme: merdiven, tornavida, levye, koli bandi vb. karsilayicisi. bir de bana gelen buyuk paketleri (mesela amazon) teslim aliyor. yani, aliyormus. ben bunu amazon'dan siparislerim hala gelmedi of gumruge mi takildi diye dertlenirken, bir gun bana ziyarete gelen ve bakkala ugramis annem sayesinde ogrendim. hanfendi sizin kiziniz galiba, bunlar ona gelmis diye vermis anneme amazon siparislerini. yani kendisi ayni zamanda part-time lokal posta kutusu. havalar iyiyken sabahin korunde bir diger arkadasiyla dukkanin onunde, tam benim yatak penceremin onune denk gelen yere mevzilenip, o gunku siyasi meseleleri ve futbol gundemini tartisma izdirabi neyse ki havalarin sogumasi ile tatile girdi.

mahallenin merakli teyzesi: mahalle varsa, teyze var. burasi cihangir, bohem olur oranin havalari, sanat sepet tayfasindan gerisi oturmaz diye dusunmeyin. buranin eski sakinleri de hala aralarda gentrification'dan kacmis yasamaya devam ediyorlar. teyze, gercek bir teyze. sokaga acilan camina yerlestirdigi bir minderi ve her sabah o minderin ustune memelerini yerlestirerek basladigi bir mesaisi var. mahallenin muhtari da bir baska teyze mesela, ama bence bizim sokaginkine de en azindan bir merchandise yahut fahri konsolosluk versinler. epey erken saatlerde basladigi mesaisini (belki de ogle uykusu arasi alarak) gecenin gec, hatta haftasonlari sabahin erken saatlerine kadar surduruyor. bircok kere cok gec saatte eve donerken kendisinin tasvip etmeyen bakislarina maruz kaldim. basilisk gibi. ama sokakta eskaza bir olay olsa, iste bu teyzenin tanikligi sayesinde sip diye cozulur diye tahmin ediyorum. belki de sokaga mobese kamera koyacak yer bulamamis, teyzeyi maasa baglamislardir.

simdilik eyyorlamam bu kadar. bir baska blog post'a dek esen kalin.

bugun benim dogumgunum

2011-10-29T21:00:00.000+03:00

bugun degil aslinda. ama insan bu basliga karsi koyamiyor; teoman'in sarkisi da guzeldi (gecen fizy'de dinlemeye calistim, onun yerine kadinim cikti, kapatmadan evvel 30 saniyesine maruz kalip 30 m. dalisa gectim). velhasil, bugun cumartesi ve artik bu aksam dogumgunumu kutlamak icin kutlu dogum haftasi cercevesinde son sansim gibi gorunuyor. o zaman onwards and forwards. elimizde ne varsa ortaya koyacagiz (cok yok).

simdi dogruya dogru, esas dogumgunum, tahmin ediyorum ki 33 senelik kariyerimin en kaybedenler kulubu dogumgunuydu. aylar oncesinde "x, y, z" diye parametrelerle (diyelim) siraladigim dileklerden -tanri varsa ve dinlemis idiyse tuhaf espri anlayisina veriyorum, thanks old boy- sadece x ekseninde gerceklesti. boyle olunca butun denklem birbirine giriyor. neticesi: "hic yoktan iyidir"den ziyade "hay aminakoyim ben boyle isin."

daha mutlu bir dogumgunumden. ben zannettiginiz beni tutan annem. solda: sardunyalar. hep sardunyalar.

kisisel dramimi uzatacak degilim; zaten persembenin gelisi carsambadan, pazartesinin gelisi pazardan belli olmustu. 23 ekim gunu van depremi haberiyle sarsildik. en azindan bir kismimiz sarsildi. diger bir kismimiz halaya cikti; "7.4 yetmedi mi?" soyleminin kemalist versiyonuyla bir sure eglestiler. neticede, en azindan benim genis cevremde, mahalle baskisi etkin olmus olacak ki, sesler kesildi. ama o mideme yumruk yemisim hissini unutmam mumkun degil. birer sehir efsanesi olduguna kendimi inandirdigim yardim kolilerinden tas, bayraga sarili sopa gibi seylerin ciktigi haberlerinin gercek oldugunu ogrenmemle basim hepten dustu. aylar oncesinden girdigim kutlu dogum haftasi (cok orijinal) zevzekligi yurt capinda kriz trajedisine donustu. ve iste bu seneyi de boyle yemistik. derdim, "dogumgunum ziyan zebil oldu"dan ziyade bundan sonraki her dogumgunumde oyle veya boyle bu korkunc haberleri hatirlayacak oldugum gercegi. fil gibi de hafizam var anasini satayim.

33'u bitirip 34'in ilk gunlerini yasarken hissettiklerim kendimden cok simdiye kadar sadece haritada gordugum, fotograflardan bildigim bir sehirle ilgili. bir de van kedileri ve kucukken haritaya dogru yere cizmeye calistigim ama seklini hala hafizamda net olarak cikarabildigim van golu ile. ileride kismetse van'i yine kedileri ve goluyle hatirlayabilmek dilegiyle.

"and if good fortune never comes, here's to whatever comes!"

Poppies in October

2011-10-14T21:37:00.000+03:00

Even the sun-clouds this morning cannot manage such skirts.
Nor the woman in the ambulance
Whose red heart blooms through her coat so astoundingly --

A gift, a love gift
Utterly unasked for
By a sky

Palely and flamily
Igniting its carbon monoxides, by eyes
Dulled to a halt under bowlers.

O my God, what am I
That these late mouths should cry open
In a forest of frost, in a dawn of cornflowers.

Sylvia Plath, 1962

annem senelerdir dogumgunlerimde gelincikli bir kart atar (ya da simdilerde verir).

annus horribilis

2011-09-15T14:03:00.000+03:00

ortodoks kilisesi gibi, eylul ayinin baslamasiyla (trivia: kilise takvimi 1 eylul'de baslar) kendimi yeni bir seneye baslar hissediyorum. senelerin profesyonel ogrenciliginin getirisi: eylul-ekim demek yeni ogrenim senesi demek. gecen gun bahsettigim o pazar gunu kilikli agustos bitince, insana pazartesiyi (ama isin dogrusu bazen de nedense cumayi?) hatirlatan eylul'un zamani. iste o zaman geriye donup seneye retrospektif bakislar atiyorsun. bazi high -ya da low- lightlar:

- gecen sene tam bu donemlerde yeni basladigim pozisyonda basindan beri turlu sikintilar cektim; gerek yukseklisans kismi, gerekse asistanlik gorevleri olsun. danisman/patronla cinnete suruklenmeye sinirsel olarak artan astim eklenince yenilmis sayildik. (-)

- yeni tasindigim ev ocak-subat gibi eskidi. kacasi oldum. nisan ayi gibiydi kalici olarak kactim. (-)

- subat-temmuz arasi gorece parlak bir doneme imza atmis gibi gorunsem de, buyuk oranda ev kadinligi rolunun getirdigi sikintiyi goz ardi edemeyiz. ustelik her cikisin bir inisi oldugu gibi bu da bilinen sekilde neticelendi. cok da cikmamistim aslinda. (-)

clueless in bodrum. countdown to ext: 1 day.

- epik proporsiyonlarda kotu bir yaz tatili. iyi basladi (bu yaz saglam gezi yapti) ama ani viraji alamayarak bodrum'da duvara cakti. (buyuk -)

- saglik durumu hala remisyonda, kritik iki seneyi de doldurmus olmaktan dolayi buyuk bir arti. ama bildiginizin aksine saglam vucut illa ki saglam kafayi getirmiyor. bu durumda (±) (ingilizce ogretmenlerinin sevdigi bir puanlama: yarim arti).

turkiye gundemine girmek, bahsetmek dahi istemedim. bir gunluk gundemin (mesela bugunku) bile oglene dogru insani migren atagina sokabilecek kadar korkunc olmasi hasebiyle, bu sene de cennet vatanda herhangi bir iyilesme gorulmedigi gibi, her turlu rezillik yine arka arkaya yasandi. turkiye'ye her sene annus horribilis. basquiat'yi anarak: SAMO.

bu noktaya gelmeme su kadar kaldi. bakin su >--< kadar.

sene sonlarinda soylenen "iyisiyle, kotusuyle" klisesini kullanirsak, acikcasi, kac puan artidayiz, ne kadar eksideyiz (gerek bireyler [ben] gerekse tuzel kisilikler [siz hepiniz]) tam hesaplayamiyorum. beseri bilimlerde her eksinin-artinin degeri ayni degil. o yuzden bunu gecelim. benim sorum su: bu her sene tekrarlanan ve bir onceki seneyi (her zaman degil tabii ama aziz dostum alfi'nin dedigi gibi "1997'den sonrasi hep downhill hocu") aratan annus horribilis son dakikalarinda muthis bir vucut calimiyla annus mirabilis'e donusecek mi? yoksa bunun icin takvim senesini yahut tanrilar tarafindan henuz kesinlestirilmemis/benim haberim olmayan/kaos kelebeginin durumuna bagli bir zamani mi bekleyecegim?

kestane kebap, acele cevap.

teknolojiyle imtihan, take umpteenth

2011-09-14T21:40:00.000+03:00

bunalima girip sac kestirmenin, boyatmanin, alisveris yapmanin teknolojik bir karsiligi oldugunu dusundum bugun. o da herhalde desktop duzenlemek, arkaplan degistirmek, yetmemesi, bir suru dosya silmek, sonra dosyalari yeniden duzenlemek, duzenlerken birkac tane daha silmek, kalanlari bastan duzenlemek... sonra bir bakmissin 13.3 inch'lik bir ekranin onunde butun bir gun gecmis. uc dakikada bir obsesif bir sekilde e-mail kontrol etmeyi, bir kosu twitter'a, oradan rss feed'lere bakmayi saymiyorum bile. eskiden telesekretere mesaj geldi mi diye kontrol ettigimiz bir donem vardi -ya da benim yoktu pek, o kadar eskiye gitsem gitsem o siralar amiga oynuyordum. simdi hepimiz alabildigine connected'iz -nokia'nin ruyasi gercek oldu- kim mesajini okumus olmasina ragmen cevap vermeye tenezzul etmemis sak diye goruyorsun mesela. bir zamanlar, turlu aplikasyonlari gectim, sms read receipt'lerin bile olmadigi gunlerde herhalde daha naif bir dunyamiz, daha rahat kafalarimiz vardi.

aklima "azicik asim, kaygisiz basim" atasozunun gelmesiyle, bir an iphone'u emekliye ayirip annemin kenara attigi, kullanim alani telefonla konusmaya ve sms gondermeyle sinirli nokia'sina coksem mi diye dusundum. sonra hemen her seyin fotografini cekip belgeledigim gercegi aklima geldi. bir instagram, bir hipstamatic ve leme ugruna kafa rahatligindan feragat ettim. hem smart phone'larimiz olmasa metroda halimiz nice olur?

agustos

2011-09-05T09:28:00.000+03:00

eylul ayina yeni girdigimiz su gunlerde agustos'a dair yazi. ama retrospect boyle bir sey degil mi?

sevimli olmaya calisan agustos. yemezler

agustos'u nedense hic sevemedim.

kendisine dair bildigim tek guzel sey annemin dogumgunu olmasi; o da butun agustos'u degil,
sonlarinda bir gunu dolduruyor. agustos'ta basima hep bir isler geldi. kansersiniz dediler: agustos. ameliyat oldum: agustos. anneme gelmis gecmis en muhtesem dogumgunu hediyesini bir agustos gunu lokal anesteziyle belimden ilik sokerlerken uluyarak verdim; kadincagiz operasyonun yapildigi odanin kapisinda bayginlik geciriyordu. daha eski bir agustos sabaha karsisiydi, depremle uyandik. senelerce istanbul'a geldigim tatillerde rahat uyku uyuyamadim, tatillerde iki hafta kaldim kactim.

bu agustos da, esyanin dogasi geregi olsa gerek, bekleneni verdi (ya da beklenmeyeni). bu ayda bir pazar gunu hissi var; haftanin sonuna geldik/yazin sonuna geldik, simdi onune gecilemeyecek olani bekliyoruz: hafta bitecek/yaz bitecek. illa bir suru sey de bitecek; bolum sonu canavari cikacak -agustos hemen hemen hic sektirmeden basima turlu isler acmistir, acmaya da devam ediyor. o berbat pazar gunu hissini de atamiyorum, agustos'ta every day is like sunday: tuhaf bir beklenti, bitse de gitsek havasi. eylul gelince rahatliyorum. eylul'le nerede oldugunu biliyorsun, ayaklari yere basan bir ay. belli ki bir suru baslangic olacak; sezon aciliyor, is, guc, okul, sehre donusler. o berbat araf hissinden kurtuluyorsun en azindan; agustos ise bildigin omur torpusu.

bittigin iyi oldu. seneye gorusuruz. but not if I see you first!

well hel-lo Istanbul

2011-07-21T21:57:00.001+03:00

istanbul'a bir sali sabaha karsisi donduk. 4 (AM) civari inen ucak, 5 civari eve varis, benim o saatte amsterdam'dan topladigim buzdolabi magnetlerini yerlestirmemin ve haiku fridge magnet kitiyle iki dakikada sahane bir esere imza atmamin akabinde 5.30 gibi uyku. sonra tabii sali aksamustu uyanis ve getirdigi sali-gununun-engellenemez-kaybi. donus ucaginda bu sefer panige yakinsayan derecelerde korktugum icin de xanax'a ucus esnasinda (neredeyse beyhude) bir asiri yuklenme ve netice: say ki sadece uc gundur dersaadet'teyiz. donus yolundan unutulmaz enstantaneler: "sayin steward, bu ucak cok sallaniyor, NORMAL MI?!"

(tifil steward ise dedi ki: "yoo bana gore normal gidiyor." gercekten icime su serptin tifil steward. panik atakla bas etme egitimi almis ucus personeli istiyoruz.)

peki ya amsterdam? amsterdam'in limanlarinda sarhos olmus, amsterdam fahiselerine bagira cagira sarkilar soyleyen denizcilere rastlamadik (bkz: bir onceki amsterdam konulu yazi). neye rastladik? 13-16 C arasi degisen sicaklikta hala sortla, hala flip-flopla gezen, yagmur altinda bisiklete binerken bir elinde semsiyesini tutan, diger eliyle telefonda konusan viking torunlariyla muserref olduk. akay olduk. amsterdam en buyuk kazigini hava muhalefeti ile atti: ilk gun gunesli, ikinci gun gunesliye yakin ve fakat ucuncu gunle gelen soguk hava dalgasi ve yer yer firtina ve saganak yagislar belimizi buktu. "amsterdam'i dort gunde siki bir programla gezeriz, diger gunlerde de delft olsun, antwerp olsun, den haag olsun civar sehirlere ugrariz kara gozlum" planlari -kelimenin tam anlamiyla- suya dustu. yanlis olmasin, amsterdam dokuz gunu de sikilmadan gecirebileceginiz bir guzel sehir. temmuz ayindan beklemediginiz bir soguga ve yagmura yakalanmadiginiz zamanlarda meydandan meydana (plein), kanaldan kanala (gracht), kopruden kopruye (bunu bilmiyormusum), gunde sekiz saat bile otura kalka yurunebilir; her turlu muze, sokak, yoreye ozge dukkan, sergi, vs. gezilebilir.

favori bolge ve mekanlarim sunlar oldu:
- spui: american bookstore, waterstones gibi bence muhim iki elementi barindiriyor. ayrica spui meydani pek sevimli bir mahalle havasinda ve civarindaki tematik dukkanlar sahane. kalbim, damga, muhur, murekkep ve benzeri kirtasiye satan dukkanda kaldi.
- de negen straatjes (dokuz kucuk sokak - 9 streets): amsterdam'in hip ve stil kalbi burada atiyor. bunu specialty butiklerden, onerdikleri fiyatlardan ve baska hicbir yerde denk gelemeyecegimiz designer paraphernalia'dan anlayabiliyoruz. tamamen ustunuze gore jean'ler ureten bir dukkan mesela. ya da hollanda ve cevre ulkelerin genc tasarimcilarinin islerini sunan bir magaza. sevgili turk paramiz, euro karsisinda yerlerde surundugunden, bunlarin cogunda window shopping yapmakla yetindik (kafayi kirip bir amsterdam designer'inin sahane cizmelerini aldim ama. gazi veren yetkili bir abiydi.)
- jordaan: amsterdam'in eski yerlesim bolgesi. simdi gordugum kadariyla galata-tepebasi, belki ucundan cihangir tarzi bir bohemligi var ama cok daha residential ve yer yer amsterdam'da alistigim estetige hayli ters dusen binalar mevcut.
- leidseplein ve leidsestraat: burasi favoriden ziyade bir nevi kaderimizdi. HQ'muzdu. 1 numarali tram leidseplein ve akabinde leidsetraat uzerindeki diger royal plein'ler uzerinde duruyor; cogu gezintimize buradan basladik -hatta kimi zaman yagmuru ve sogugu yiyince buradan tipis tipis eve donduk.
- concertgebouw: konser binasi demekmis. gayet utilitarian. cok hos bir yaz konseri programinda ravel, prokofiev ve dvorak dinleyip "ee mon cher, muzik ruhun gidasi tabiiy" diyerek ciktik. tabii bunun ustune yemek falan yememize de gerek kalmadi.
- vondelpark: once bazi seyleri acikliga kavusturalim: evet, bir central park (ya da alex) degil. ama gene de cok guzel -ustelik kurulus hikayesinin de central park'tan geri kalir bir yani yok (merak ediyorsaniz acin okuyun). hava aniden 10 derece dusmeseydi, suphesiz ki vondelpark'ta bizi sahane saatler, canli renkler, ofori ve benzeri hal ve durumlar bekliyordu. onun yerine epey yakinimizda kendi versiyonu bir tai-chi yapan amcayi izleyerek ve inatla usumeyecegimiz bir an gelecegini umarak bir sure eziyete yakinsayan vakit gecirdigimiz vondelpark'in tadini -bu ahval ve seraitte- elbette alamadik. vondelpark'in civarindaki evlerin de insani emlakci gozuyle bakmaya zorladigini not dusmek isterim. bana atina'daki paleo psyhico ve filothei'yi hatirlatan bolgeler.
- hermitage amsterdam: bildiginiz St. Petersburg'daki hermitage'in (kislik saray) amsterdam subesi. cok etkileyici bir rus ikonlari sergisi vardi; bunun disinda erken hristiyan donemden bizans'in son yillarina uzanan bir koleksiyonlari da mevcut. yanlis tram-dogru tram'i bulma ama cok bekleme-firtinayla yagan yagmurda sucuk gibi islanma gibi sikintilari atlattiysak da, gezecek vaktimiz hayli azalmisti. elimizden geleni yaptik. bir daha amsterdam'a gidersem ilk gidecegim muze burasi olacak diye dusunuyorum. sadece koleksiyon olarak degil, muzecilik anlayisi ve sunumuyla da goz dolduruyor. belli ki buraya cok para akmis.
- museum van loon: burasi bir 17. yy zengin kanal evi (konagi). bir onceki yuzyilda yapilmis olmasina ragmen, cogu dekoratif element 18. yy'dan kalma. 17. yy'dan neredeyse gunumuze, zengin, ust-orta sinif, ticaret kokenli bir burjuva ailenin yasamindan kesitler gormek icin muthis bir firsat. ustelik ev, gercekten de muzeden ziyade ev havasinda. boyle tematik, tek konuya egilen koleksiyon ve sunumlari seviyorsaniz, kacmaz.

minor hayal kirikliklari: rijksmuseum -rembrandt ve vermeer'leri gordu isek de- buyuk oranda restorasyonda oldugu icin cok eksik kaldi. ha keza stedelijk, ki ozellikle benim ezelden beri hastasi oldugum de stijl akiminin nadide orneklerini barindirir, busbutun yeniden yapim asamasinda oldugundan, koleksiyonunun kucuk bir kismini baska bir binada sergiliyordu. tabii biz gidemedik.
hayret edersin ki sevgili okuyucu, red light district'e ugramadigimiz gibi, pek yakinindan dahi gecmedik. amsterdam'in marijuana ve red light district'ten ibaret oldugu sanrisina ezelden beri ayar oluyorum zaten. gorecek o kadar cok sey varken, RL devede kulak gibi kaliyor. vitrinlerde insan sergilenmesi de bana hayli itici ve tatsiz geldiginden (ki bu dusuncemde yalniz degildim) burasi amsterdam'da en ilgilenmedigimiz bolge oldu -dolayisiyla bu yaziyi "ouuff red light'tan ne zaman bahsedecek?" merakiyla okumus olanlardan isbu -kimine gore 4., kimine gore 5.- paragrafta ozur diliyorum.

peki amsterdam'in en guzel yani? hah hah hay, istanbul'a donusu elbette demeyecegim. herhalde o rahat, toleransli atmosferi, enikonu guleryuzlu insani, ozellikle kanal boyu evlerinin sahane mimarisi ve sevimli detaylari, tarihi dokunun buyuk olcude korunmuslugu, dumduz bir sehirde bisiklete gonlunce binebilme luksu, hayli yaygin toplu tasima sistemi, bu kadar kucuk bir sehir icin iddiali sayidaki muzeleri, yesil alanlarin bollugu ve belki simdi aklima gelmeyen daha bircok sey. ama amsterdam iyi yemek konusunda iddiali degil. ortalama hollanda mustagi epey yavan, yagli ve herhangi bir ozelligi olmayan yemeklerden olusuyor. tabii burasi (istanbul gibi degil, gercekten) kozmopolit bir sehir oldugundan, farkli kulturel mutfaklari denemek her zaman mumkun. ama iste bu noktada diger bir hos olmayan ozelligi karsimiza cikiyor: PAHALI. yemek, giyecek, icecek -her sey burada ciddi oranda pahali. evet, bir isvicre degil ama yine de sadece disarida sandvic ve cok komplike olmayan yemekler yiyerek bile, iki kisi gunde minimum 50-60 euro'yu yemege vermek zorunda kalacaktir (yaninizda kumanya, ne bileyim, tenekede fasulye falan goturerek harcamalari kisabilirsiniz tabii)

toparlarsak; aklima amsterdam deyince haldir haldir kislik kiyafet aramamizdan ve surekli "cok soguuuuugkkk" diye ulumamizdan ziyade sakin, sessiz, dozunda hareketli, dozunda huzurlu bir guzel sehirde gecirdigim mutlu anilar geliyor.

bir de ozge'nin muzlu-hindistan cevizli pastasi.

tot ziens, Amsterdam!

Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος

2011-07-21T20:00:00.000+03:00

yahut Moonlight Sonata.

cok daha uzun bu eserin ortalarinda bir yerlerinde Ritsos diyor ki:

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα,
μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

(amme hizmeti translit: to ksero pos kathenas monakhos porevete ston erota, monakhos sti dhoksa ke sto thanato. to ksero. to dokimasa. dhen ofeli. afise me nartho mazi sou.)

I know that each one of us travels to love alone,
alone to faith and to death.
I know it. I’ve tried it. It doesn’t help.
Let me come with you.

1956 Atina'sinda bir Haziran ayinda, Yannis boyle yazmis.

that's a bit Rich, coming from you

2011-07-09T12:09:00.000+03:00

linkte: snapsots of a daughter-in-law

dun turlu sikintilar icinde buharsiz utuyle imtihanimi yasarken deniz'den bir kuple geldi, paylasmak istiyorum:

Reading while waiting
for the iron to heat,
writing, My Life had stood---a Loaded Gun---

(triplet?)

adrienne rich, eger boyle yazacaksaniz, vogon poetry girdabinda bogulmadan nasil yazilacaginin dersini veriyor. aldik mi?

amsterdam

2011-07-09T11:59:00.000+03:00

linkte jakbrel amsterdam'i soyluyor. peki amsterdam bu kadar chanson cikacak mi? iste bunu tespit etmek uzere yarin amsterdam'a gidiyoruz. amsterdam'la sinirli kalmayacagi planlanan bir benelux (ama daha ziyade BeNe) gezintisi. o zaman gelsin dutch baroque, gitsin old masters, o hai van gogh. kuzey ronesansina da sicak bakiyorum, ha keza gunesli parklarda gecirilecek "bugun hangi gundu?" gunlere de, bisikletle kanal kiyisi gezintilerine de. onerilere acik bir blog postun daha sonuna geldik; kuzeyi kritik ettigimiz bir baska bolumde gorusmek umuduyla.

(jacques'in dislerinin buyuklugu sizi de korkutmuyor mu?)

bir aforizma yahut bir alinti

2011-07-08T12:39:00.000+03:00

bugun
evet
bugun...
yeni bir sey deneyecegim
(yenilik...!)
iste boyle yazmayi
bir ayseozyilmazel
bazen biraz yilmazozdil
bir ergen kizin lise edebiyat dergisi coskusu
(uygunundan bir tane de murathan mungan siiri cakabilsem suraya resmi tamamlayacak)
boyle yazinca
...
sanirim cok etkileyici bir seyler
oluyor
hayatimizda
(senin hayatinda... benim hayatimda... biraz daha nokta koyayim gelmisken.................)

[arada kalkip yemegi karistirabiliyorum, nasil olsa bilinc akisi. biraz tuz. biraz enter tusu. biraz daha nokta....]

brian ferry roportajini okudum kalkmisken.
cok guzel kadinlarin
-mesela simarik modellerin-
pesine
dusmeyin demis.
(40 yasindan sonra anlamistir dedi 40 yasindan sonra anlayan bir baskasi)
brian agabey:
simarik model
senin elinin altinda olan
bir
olgu
(dur ne zamandir nokta koymadik.........)
bizim sagimiz
solumuz
(sonra tekrar saga. bazi seyler unutulmuyor: trt trafik egitimi)
calvin klein'in erkek modelleri
victoria'nin sirri melekleri ile
cevrili mi
sanirsin?

yeterince duygusal ve ic paralayici olamadigimi farkettigim icin biraz daha eften puften seylerden bahsetmeliyim onumuzdeki satirlarda.
(kizim enter'i unutma. uzun cumleyi ousterhout da yazar)

utu
utu yapmam gerektigi
hatirlatildi
(oh firsat bu firsat)
sen bana
eskiden
onu yap
bunu yap
demezdin
oysa... simdi?
utu yap ha. utu yap
utu
isitilmis bir demir parcasi:
bagrima basiyorum.
seni
bastigim gibi
(sembolik cinsel gondermeler)
....

hassiktir boyle yazinca beynim bosaliyor tamamen. simdi anladim niye tercih edilen bir stil oldugunu; allahim sen beni kisa cumlelerle imtihan etme yarabbim.
/over and out.

(buraya da siirsel bir alinti. orselenmislige dair bir seyler. yer kalirsa yasanmisliklar)

to whom it may concern

2011-06-14T14:05:00.000+03:00

sevgili okuyucular, biricik takipciler;

bildiginiz uzere, ben bu blogu sizleri mutlu etmek, gonlunuzu hos tutmak icin yaziyorum. tek istedigim sizin begenileriniz dogrultusunda eserler vermektir. zahmet olmazsa bana e-mail atarak islememi istediginiz konulari, hosunuza giden stili ve cesitli oneri, elestiri ve isteklerinizi bildirirseniz, ben de oradan hareketle sizlere daha iyi hizmet verebilirim.

hahahah haddi len.

bu bir nedir? kisisel blog. gun geliyor faydali olabilecek, yok efendim yunanistan'da cep telefonu aboneligi soyle, taksiler boyle gibi bilgiler geciyorum. zamaninda kemoterapi ve radyoterapi maceralarimi da yazdim; herhalde hayatinda boyle seyler yasamamis (ve yasamayacagini umdugum) insanlar okuyup "aa bu da boyleymis" diye dusunmus, belki verdigim kimi tavsiyeler ise yaramistir. ama su siralarda artik gorece olarak kuculmus olan sahsi dertlerimi, izlenimlerimi yaziyorum; bazen begendigim bir iki sarkiyi, filmi paylasiyorum, su bu. ama yok, bir cihangir lafi edip (bu cihangir de amma gilligisli meseleymis ha. herkes birer disko partizani), saka yollu bohemlikten dem vurunca vurun kahpeye. kemoterapi blues iyiydi de, bu mu kotu? uzulup bozuldugum sanilsin da istemem zira hem konuya kasimpasa civarlarindan bakiyorum hem de sosyolojik bir gozlem gibi bir yandan da. cikarimlar soyle: bir kere anonim olarak istedigimizi diyebiliyoruz, buna hakaret, kufur, intizar -hepsi dahil. ikincisi gorece mutlu, rahat hayati olan herkesin allah belasini versin -gordugum kadariyla konsensus bu. sevgili 9-5 calisan, isinden, hayatindan tiksinmis arkadasim: kusura bakma, bu da benim hayatim. gonul isterdi ki, sen de ofislerde dirsek curutme ama boyleyken boyle. bu kadar sinirlerin oynuyorsa okuma burayi. ben boyle "oraya gittim soyleydi, buradan sikildim ay ne yapsam ki" temali bir seyler karalamaya, belli ki, devam edecegim. orada sayfanin kosesinde bir yerlerde bir unfollow tusu olacakti.

there and back again, kim bilir kacinci take.

2011-06-13T18:49:00.000+03:00

makedonya'dan dondum. donduk hatta. epey kalabalik bir grup olarak gitmistik; fire vermedik. makedonya izlenimlerimi bir baska yazida, hatta buyuk ihtimalle diger blogda yazmayi dusunuyorum; burada soyleyecegim sey baska. makedonya, evet, hayli cekilmez, berbat bir yer. oyle tatil icin falan dusunebilecegimiz yorelerden degil. dolayisiyla, istanbullularin cok iyi bildigi bir deyisi bu ulkeye de uyarlamak mumkun: "en guzel yani, turkiye'ye donusu." hal, durum boyle. peki ya bendeki bu geri donmeye bagli kasilma? sanki zevkten zevke kosuyor, konfor icinde yuvarlaniyorduk. iste istanbul: guzel, sahane bir haziran; havasi da, hayret edersin, taptaze. iste ev: konforlu, rahat, merkezi. bir nevi iste kapi iste sapi. ama bir de su, iste pinar: yine rahatsiz, yine huzursuz. ama tatlim, bir omur seyahatle gecmez ki? ustelik orada da banyolari begenmiyor, servise demedigini birakmiyor, havasindan sikayet ediyorsun (ic sesim konusuyor).

quo vadis?
belki de bu aksam istanbul'da bir otelde kalip kendimi aklimatize etmeliyim. sonra onumuzdeki maclara bakariz.

not: bu postun altina da gelip soyle simariksin, boyle bilmemnesin diye siksik edecek arkadas, bosuna etme. evet oyle simarigim, boyle kustahim ve en gicigi ne biliyor musun? istedigimi yapabiliyorum. o zaman pasta yesinler. kib.

haymatlos

2011-05-25T20:33:00.000+03:00

yine tasindim, o halde yeni bir blog yazisi yazmamam icin hicbir sebep yok. bildiginiz uzere, ben her tasindigimda, her lokasyon degisikliginde ve benzeri aktiviteleri takiben bir blog yazisi yazarim. tebdil-i mekanin cogumuza ferahlik, bana ise buna ek olarak ilham verdigi dogrudur.

simdi soyle: bir evden ciktim (bye bye mashattan, hoscakal rezidans hayati, gule gule under construction koridorlar) ama teknik olarak baska bir yere tasinmadim. bu da beni resmi olarak haymatlos (alm. heimatlos -hala bu sozcukten bihaber kisiler var. 2011'in istanbul'unda!) yapar. en son oxford'da trinity'nin misafir odasinda kalirken bu kadar yersiz yurtsuzdum; bana ne zaman ve hangi odanin verilecegi belli degildi, pazartesi ve cumalari misafir odasinin (dairesinin) salonu ayni zamanda kolej doktorunun bekleme salonuydu ve turlu gripli insan sabahlari ben uyanmadan salonda beklesmeye baslamis oluyordu. tabii, dusununce, simdikine oranla cok daha rahatsiz edici bir duzen. rahatsiz edici demisken, duzenim (or lack thereof) rahatsiz edici falan da degil. sadece turistik. ama ben hep boylesini istememis miydim? biraksalar otelde yasarim diyen, yaptigi is soruldugunda turistim diye cevap veren bir insan bundan rahatsiz olur mu? olmaz. ben de olmuyorum zaten. sadece tasindigimi ama aslinda tasinmadigimi anlattigim bir blog yazisiyla gelenegi devam ettirmek zorundaydim.

with love from cihangir. bu aralar da herkes burada.

lale devri

2011-04-21T22:10:00.000+03:00

istanbul'un her yerinde laleler var. yoldan gecerken arabayi durdurup aradan uc dort lale alsak, eve koysak, buna barbarlik diyebilir miyiz? tabii herkes uc dort lale alsa evine goturse, neticede bir haftada yol kenarlari dimdizlak kalir; kabul. ama ben herkes degilim? kimsenin kendisi icin herkes olmadigi on bilgisiyle hareket edersek bunu istememi kimse hor gormez herhalde. neyse, simdilik yol kenarindaki lalelere dokunmuslugum yok. yolunmus yol kenari laleleri gorurseniz hic bana suc falan atmayin.

derken; gecen gun PARASINI VERIP cicek almis eve gotuturken (bakiniz: temsili resim) kendimi the hours filminde meryl streep'in oynadigi clarissa vaughn gibi hissettim. bu sadece bana olmuyordur umarim -bu derken kastim sadece cicekli the hours sahneleri degil elbette. gun gelir breakfast at tiffany's, devran doner bonnie and clyde (mesela hypothetical cicekleri hypothetically calarken). konsepti filmlerle sinirlandirmayalim (ki, evet, tabii ki the hours'un esasen roman oldugunu da biliyorum, pekitesekkurederim) romanlarla da oluyor. kendimizi anna karenina'da hissedersek ama bazen? o zaman sikinti var ve simdi sergen gelecek.

iste o sahne: clarissa eve cicek goturuyor. ben bu kadar cok almiyorum tabii, kac para o cicekler haberiniz var mi?

velhasil, boyle tuhaf bir sinematiklesme (literaturlesme?) kafasini paylasabildigim esim dostum olsun isterim. es dost olmasa da, tanimadigim siz okuyucu belki. sevgi paylastikca buyur. sanirim nevroz da oyle. woody allen yaniliyor olamaz.

bu bir kriz!

2011-04-19T22:15:00.000+03:00

eskiden bu, felin, ozgehan ve benden tesekkul grubun, genelde gercekten kriz olmayan, incir cekirdegini doldurmayacak ama boyle bir pseudo-panigin bizi mutlu ettigi durumlarda kullandigi (burada tuzel kisiligimize burundum) bir unlemdi. ornekle aciklayayim: "nee morrissey konseri varmis, biletler satisa suruleli on gun olmus bile! BU BIR KRIZ! ama bu sefer bu gercekten bir kriz. benim krizim. kariyer krizi (krizler, krizlerimiz). isin icine bu sefer en az bes-on parametrenin dahil oldugu bir yas araliginda (30-35) basina geldiginde "yeaa tamam o zaman ben de amerika'ya/yunanistan'a/montevideo'ya gidiyorum" diyemedigimiz turden. yanimda amerikali bir arkadasim olsa "deal with it" derdi. o yuzdendir ki, nicedir amerikalilarla yakin arkadaslik etmiyorum. iste boylesine hesapci bir insanim. konuya tam anlamiyla girmemek icin yaptigim manevralar da dikkatlerden kacmiyor herhalde? tesekkurler dikkatli okuyucu.

peki kriz ne? bundan aylar once, hem de buyuk sevincle karsiladigim fellowship haberini hatirlarsiniz. ya da hatirlamazsiniz, ama bu blogda buna deginmistik. KU'dan fellowship teklifi almis, ooh her ay maasim da gelse seneye zenginim diyerek teklifi elbette (meksika dalgasi esliginde) kabul etmistim. isin icinde arastirma ve ogretim gorevliligi, ee, gorevleri de mevcut idi. boyle gecmis zamanda konusmam yaniltmasin, bunlar hala devam ediyor. ama iste krizin konusuna da burada giris yapiyoruz: daha ne kadar? ve hatta quo vadis?

bileklerimi kesicem! -yapsam boyle yaparim herhalde.

su noktada KU'dan alabildigine sitkim siyrilmis durumda. cesitli sebepleri var, ki burasi nihayetinde halka acik bir mecra oldugundan hepsine girmesem herhalde daha iyi (konusursam yanarsin). peki pinar bu ilk senenin son ayina yaklastigimiz gunlerde -bir klasige donustugu uzere: remember oxford- buradan DA kacarsa ne olacak? ne yapacak? iste bunlar cevaplarini aradigimiz sorular. benim yapmak istediklerimi asagida siralayayim:

giderek bohemlik duzeyi artan hayatimi tam gaz devam ettirebileyim. bu konuda bana finansman saglansin. nereden saglandigi da zerre umrumda degil. mevzubahis elime gececek paraysa, gerisi teferruattir. tabii benim herhangi bir cabam olmayacak bu finansmanin karsilanmasinda. tamamen iyi niyet uzerinden. sponsorlugumu almak isteyenler benimle kontaga gecsin. eski bir arkadasim "benden ayda 1000 tl calisir" dedi. ama yetmez. pamuk eller cebe o zaman beyler ve bayanlar.
sinema, cafe, sergi, muze, okumak zorunda oldugum icin degil kendi istedigim icin okudugum kitaplarla gececek bahar ve yaz gunleri. belki yeni bir yabanci dile baslamak. ama o da azicik zorlasti mi insanin icini sikiyor. mumkunse bana soz konusu dilin direkt upload edilmesi. diger saydiklarimi kendim yaparim ama.
artik vespa'ma kavusayim. kendimi eksik hissediyorum.

oha simarik dediginizi duyar gibiyim. ama bu bir kriz. burada varolussal bir sorunu cozumlemeye calisiyoruz (cozmeye calismiyoruz, cozumlemeye calisiyoruz. aradaki farki anlayip anlamamaniz size verecegim puani etkileyecek)

gerek onerilerinizi, gerek yardimlarinizi bekledigimi beyan eder, bir yazinin daha sonuna gelmisken, esenlikler dilerim.

p.s. en yakin arkadasim da amerika'ya tasiniyor. yani nasil boylesine sikintili, boylesine mutsuz, amacsiz ve haksizliga ugramis hissettigimi anlamamaniz icin bir sebep goremiyorum. sozum sana universal! (boyle daha havali oldu, herhalde adres karisip film studyolarina gitmez.)

yine yeni yeniden

2011-04-14T17:36:00.000+03:00

ne olabilir? su olabilir: yerlesik hayata tam olarak da yerlesemedim. su sira iki evli ama biraz da evsiz nomadic bir hayat tarzi surerken bir yandan da ev bakiyorum. cihangir-galata-cukurcuma tam bir seytan ucgeni: cilgin kiralar ve bu fiyatlarla bize sunulan, kimisi kopek baglasam, troll soksam durulmayacak bir takim evler. sevgili ev sahipleri, neden bu kadar zalımsınız? insan bari banyosunu bir elden gecirir. mutfaga curumemis bir dolap takar. verdigimiz para asgari ucretin uc katindan fazla cunku. belki bu blogu okuyan, insafa gelen biri olur. olur mu dersin?

gelismelerle karsinizda olacagim.
durmak yok yola devam.
ajanspress

apres moi, le deluge

2011-02-17T21:13:00.000+02:00

demis louis'lerin onbesincisi; benden sonrasi tufan.

o zaman hep beraber onbesinci louis'yi degil ama regina spektor'u dinleyelim. cok sukur, piyanolu kadin vokal sikintimiz olmuyor.

cenaze sekli

2011-02-15T18:41:00.000+02:00

oldugumde bana su sekil bir toren yaparsaniz cok memnun olurum. bir azize gibi, bir bodhisattva gibi dileklerinizi yerine getiririm. o kadar rebet'i nereden bulucaz edicez falan gibi bahaneler de istemiyorum; insan kac kere oluyor?

1983 yapimi rembetiko filminden son sahne: marika'ya veda.

(morbid yazi yazmadim, yarin oburgun gitmeyi planlamiyorum. ama aranizda benden genc olanlar var. soz ucar, yazi kalir stayla.)

Persuasion -ikna edebildiklerimizden misiniz?

2011-02-14T09:04:00.000+02:00

her kadin bir jane austen karakteri olduguna inanir -duzelteyim: jane austen okuyan her kadin. bu genelde elizabeth bennett olma istegiyle tezahur eden bir durum; cunku niye? cunku mr. darcy gercegi var. her kadinin hayali: mr. darcy! o bir ikon! o bir kus, o bir ucak, hayir o supermen! neyse, darcy'nin hakki darcy'e; sahiden de su gune dek yazilmis tummm roman karakterleri icinde (erkek) herhalde ilk uce rahat oynar.

darcy, lizzie'ye puppy dog eyes atarken

fakat! bir de gercekler var meine damen und herren (almancam cok iyi) hepimiz bir eliza bennett degiliz. elizabeth de az cekmedi allah icin, ama romanin buyuk bolumunu "hih pis darcy" diyerek geciriyor, wickham'la azicik gonul eglendiriyor, en buyuk uzuntusu "ay kizkardesim nikahsiz londra'da! bittik! tukendik!" tamam DONEMIN SARTLARINDA cok kotu oldugunu kabul ediyorum. tamam "darcy'e cok buyuk haksizlik yaptik" diye dertlenmesini, bir de ustune "oh bu rezaletten sonra hayyyyatta yuzume bakmaz" diye tam asik oldugunun farkina varmisken (son dakkada bir de, akilsiz) kaybinin uzuntusunu anliyorum. ama zaten (spoiler alert! ama su gune kadar pride and prejudice'i okumadiysan zaten ben sana ne diyeyim?) netice: mutlu son. darcy, hakikatli cocukmus. oyle seylere bakmiyor, "a pair of fine eyes" icin, ama daha cok o kivrak zekasi icin, lizzie'yi kapiyor. diger silik kizkardes zaten kitabin basindan kapatmisti saftirik oglani; o isi de hallettik mi gelsin pemberley, gitsin londra'da "season." net soyluyorum: oyle ciddi insan dramasi falan yok pride and prejudice'de -olmasin da zaten. belki de o yuzden hepimizin en sevdigi roman da bu.

(su noktada mansfield park'in bahsini DAHI etmeyecegim. austen'in bence en igrenc karakteri fanny. icime fenaliklar getiriyor. git fanny, senin gibi kizla isimiz olmaz. bir jane eyre degilsin.)

peki emma? emma da az salak degil. ama emma'nin hayati rerorero. son dakikada "ay bi dakka ben megersem knightley'e asik misiiiim" diye bir ruh haline girmisken, hop! knightley evlenme teklifini cakiyor. emma'da eglendirici, ogretici olan, genc bir kizin nasil biraz olgunlastigi, nasil insana benzedigi, zengin ve guzel olunca her seyi yapma hakkimizin olmadigi dersi (hepimiz zengin ve guzeliz ya, bu dersi aldigimiz iyi oldu.) emma'yi seviyorum ama; neseli bir kizcagiz.

emma: neseli bir kizcagiz. ama bir alex degil.

dashwood hemsirelere gelelim. ya bu kizlarin sikintisi? ya bunlarin derdi? marianne zaten donemin romantik roman karakterleri gibi kendini ateslerden, ince hastaliklardan, yataklara doseklere atiyor duruyor. elinor'u sallayan yok. asik oldugu adamin nisanlisi ile gecirilen uzun ve ic bayiltici dakikalar, simarik (ama gencligine veriyorum) kizkardesin kaprisleri ile ugrasmalar. sonra kiz bir de hastalar olsun, oldu mu kaldi mi, onun kosusturmasi -ki 18 yy. sonu, 19. yy. baslari bunlar. atesin cikti mi tak diye oluveriyorsun bazen, sakasi yok. bana en cok, elinor'un "mahalleden" "mrs. ferrars" haberini aldigi, sonra da mutfakta isinin basindayken mr. ferrars'in bunlarin evine ziyarete geldigi sahne koyar. "hellooo, ben asik oldugun adam, her yerde evliligimden bahsediliyor, naber?" neyse o isi bir sayfayla hallediyoruz, meger cocuk evlenmemis de, elinor'dan aflar dilemeye, elini istemeye gelmis. elinor o noktada patliyor ya, iste ben de patliyorum sevgili okuyucu. o yuzden yaninda hep selpak bulundur. (kleenex yazacaktim da, amerikan usagi dersiniz diye hemen kendimi duzelttim.)

elinor'un, edward'in arkasindan bakakaldigi nice sahneden biri. ortamda edward'in nisanlisi var. neyse ki herkes ingiliz.

peki ben bu yaziyi niye yazdim? cunku persuasion'a gelecegim. ve iste gelmistim de. persuasion: anne elliot ve captain wentworth gercegi. persuasion ve oldurucu alintilari. persuasion ve gercek hayat. kaldi ki, persuasion, jane austen'in son tamamlanmis romani. bence en oturmusu, en dingini. en siki karakter cozumlemelerini bulabildigimiz, bir de bath'in nesesini, lyme'in deniz havasini alma bonusu. ama en ice dokunani anne. seneler once wentworth ile nisanini bozmus; wentworth denizlere acilmis, anne, haberlerini navy news'dan (daily news gibi ama diil) takip etmis. kimselere varamamis, frederick'i dusune dusune gelmis tam YIRMIYEDI yasina (ki bu herhalde gunumuzde 36 yasa tekabul eder? -turk oldugum icin iyi hesap yaparim.) baron ve ayni zamanda gerizekali olan babasi ve sinir illeti ablasiyla boynu bukuk yasarken, ekonomi yapmalari, estate'i kiralamalari gerekiyor. ENTER WENTWORTH CONNECTION (ve yaylilar), hatta orhan gencebay'dan: "bana kaderimin bir oyunu mu bu?" bizim artik kaptan olmus frederick'in ablasi ve kocasi, anne'lerin konaga yerlesiyor. anne civarda oldugu icin surekli bir wentworth'la gorusmeler, wentworth'un gozunun onunde musgrove kizkardeslerle flort etmesi. anne'in o bicare olmuslugu. BILEKLERIMI KESICEM!

wentworth, kizkardeslerden biriyle flort halinde. anne'in bakisa dikiz.

simdi sevgili okuyucu, biraz alinti da yapayim da, titre ve kendine gel:

Anne: "All the privilege I claim for my own sex (it is not a very enviable one: you need not covet it), is that of loving longest, when existence or when hope is gone!" (killa)

ilerleyen (ve artik mutlu sona yaklastigimiz bolumlerde ise)

Wentworth: "You pierce my soul. I am half agony, half hope. Tell me not that I am too late, that such precious feelings are gone for ever. I offer myself to you again with a heart even more your own than when you almost broke it, eight and a half years ago. Dare not say that a man forgets sooner than woman, that his love has an earlier death. I have loved none but you. Unjust I may have been, weak and resentful I have been, but never inconstant." (mektubunda)

iste gercek hayat esasen boyle bir sey. eliza bennett'in bir cift guzel gozu degil, emma'nin copcatan nesesi de degil. biraz elinor'la marianne'in gerek sosyo-ekonomik, gerekse romantik drami. ama en cok anne'inki. en cok benimki. tabii ki, tum jane austen guzelliklerinde oldugu gibi, persuasion da, deyim yerindeyse persuasion ile bitiyor: mutlu son yahut sabreden dervis, muradina ermis. yahut amor omnia vincit. yahut neseli ol ki genc kalasin (sonuncuyu sasirtmacli koydum.)

ben mutlu sonlari severim. und du?

simdi gokten dusen uc elmanin hepsini tabagimda istiyorum.

and speaking of the holidays...

2010-12-22T20:07:00.001+02:00

...buy me this house and I shall be happy.

(alternatively, you can build a replica somewhere nearby. that also works.)

Let it Dough!

2010-12-22T20:01:00.000+02:00

In the Christmas spirit, one of the best holiday-season-themed-stuff I've come across so far. Check out the whole story in the link above.

Perspective, my dear Watson

2010-10-20T09:47:00.001+03:00

sabah sabah kendime soyledigim bu: "perspective, my dear Watson"; cunku mesela bu aksam kotu bir haberler ciksa, yahut en iyisinden "hmm bilmiyoruz" cekip (ki doktorlarin en iyi yaptigi seydir) 32 tane daha cesit cesit test isteseler, iste O ZAMAN, bu kafayi taktigin seylere uzulup hatta bizzat kafasiz oldugunu..

dusunmeyecek misin?

cevap muspet. o halde titre ve kendine gel rica ederim. (burada aklima elimde olmadan naked gun filminde priscilla presley'nin her "titrediginde" sac modelini degistirerek "kendine gelisi" dusuyor. bazi pop-kulturel referanslara engel olunamadigini bir kez daha kabulleniyorum.

asagida; holmes watson'a dersini verirken. kendisinin de bu karede cok ne yaptigini biliyor gibi durmadigini dusunuyorum. yaa, sherlock. (arti o sapkayi taksam ben de rasyonel bir canavara donusurum. ne var??)

bedenime sahip olabilirsin, sanirim ruhuma da!

2010-10-19T13:22:00.000+03:00

son (bir?) haftadir hayatimizi ele geciren, evde aksamlari her seyin bambaska bir kafada cereyan etmesinden sorumlu dis mihraki acikiyorum:

Paradise Circus - Massive Attack

bu attan dusen benim (birazdan dusecek, klibi izleyin) a.k.a "esekten dusmuse dondum"

bazi seyleri bu kadar ayari kacmis duzeyde guzel yapmak zorunda degilsiniz. <--- bu da kafa yani!

(biraz (epey?) kafa yordum, sozlerini su anki ruh halimle neredeyse taban tabana zit buldum. bu muzisyenler cok DUYGUSAL tabii, ne dedikleri de anlasilmiyor (kafa bulanmis). bana soracak olursaniz expressionist/surrealist akima goz kirpan bir gufte olmus. yani, bugun bu sekil anlariz, yarin su sekil anlariz. herkesin hayatina kimse karisamaz.)

insert postmodern baslik here

2010-10-18T15:20:00.001+03:00

je ne regrette rien ulan! elbow degilse de head grease ile ak-sut-helal derecesindeki edindigim paraciklari fitifiti diye sacmaya giderken iste bunu soyluyorum. iste bunu! simdi isin icine ucundan accik kulturel bir seyler de karistirip coksuperyeniradikal'e yazi yollayacagim. haftaya animated gif'imi gorursunuz gibime geliyor. ilk yazi: sishane'den istinye park'a; bir sehrin ve tuketimin anatomisi.

- Posted using BlogPress from my iPhone (uu beybi)

Location:Büyükdere Cd,Istanbul Province,Turkey

...gelmisken

2010-10-17T20:47:00.000+03:00

birkac hafta once rahat batmis gibi blogun template'ini degistirmis idim. aksi gibi eski template artik secenekler arasinda yok. bu oxford don'u calisma odasi havali arka plandan feccci sikildim. yar bana bir eglence?

(alinacak ders: SI NON CONFECTVS, NON REFICIAT*)

* if it ain't broke, don't fix it (Vetinari family motto)

upuzun bir bayram tatili

2010-10-17T20:30:00.000+03:00

mi?

birkac gundur suren calismalarimizdan (ie. gunlerdir "yeaa bi yere gidelim yeaa" demelerimiz ve sonunda bugun oturup fiyatlara bakmamiz merkezindeki calismalar) neticesinde gordum ki:

a) bayramda bir yere gidilemiyor. cunku esas gitmek istedigimiz misir;
a1) luxor-aswan gibi bolgeleri kapsayan nil turlari ile iddiali fiyat politikasina dahil.
a2) gayet gidilebilir fiyatta olan opsiyonlar sharm-el-sheikh ve kahire. dostum kahire'ye 500 euro vermemi beklemiyorsunuz herhalde? abu simbel'i, edfu'yu, hatshepsut'un funerary temple kompleksini gormedikten sonra ne anladim misir? ben bir de saf gibi "ya vakit olur da sinai'deki aziz catherine manastirina da gideriz, bu donem derste cocuklara misir colu manastirlarini gosteriyoruz he mi?" diye hevesleniyordum. ha. ha. ha.

gidemedigimiz Abu Simbel

b) bayramda, mesela, kapadokya'ya gidilebiliyor.

kasim ayinin ortasinda nevsehir-nigde-kayseri ucgenindeki hava durumuna bagli olarak bu olabilir de, olmayabilir de. mesela cappadocia cave spa hotel neler vaadediyor?

"Fiyata Dahil Olan Hizmetler: Sauna, buhar odası, kar odası, tuz odası, ısıtmalı-kapalı yüzme havuzu, jimlastik salonu, kablosuz internet ve otopark bulunmaktadır."

isin dogrusu ozellikle tuz odasi ve de JIMLASTIK salonuyla otel adeta bana reddedemeyecegim bir teklif yapiyor. istanbul'da kicimi koltuktan ofis sandalyesine oradan geri koltuga kadar kaldiran bir insan olarak jimlastik salonuyla imtihanimin neticesi ne olur bilemiyoruz. bayramdan sonra haber ederim. belki.

(b plani: tam bayram tatillerine TESADUFEN denk gelen bir konferans bulup parasini bolumden talep etmek. okumayin burayi dekan hanim. saka yapiyorum. o tarihte konferans yok zaten.)

hom svit hom

2010-08-14T13:10:00.003+03:00

ve iste yine tasinmistim. ama bu sefer son iki senedir ilk kez gecebildigim yerlesik hayat sebebiyle mutlu ve gururluyum. sayalim: 2002'den beri oturdugum 9. ev ya da oda. evet, yaziyla DOHUZ. ozellikle de oxford'daki oda ve yurt maceralarimdan ("... bonitasini"), onu takip eden altin kizlar evindeki sitcom ortamindan sonra su sicakta ev tasimak bile bir nevi ilac gibi geldi. simdi eksikleri yazayim da bu blogu takip eden es dost mesela onlari alsin getirsin. haha.

- yemek masasi ve dort sandalye. yemek masasinin en kucuk boy kare olanlari tercihimiz.
- hemnes'in venge tonundaki komodinleri (x2) ((kapakli olanlar, masa gibi olanlar degil))
- 100x55 ya da 60 boyutlarinda koyu kahve ya da krem rengi calisma/bilgisayar masasi
- yete oturmak icin puf (yoksa ayakta kalirsiniz ihvanlar)
- bar sandalyesi (baslangic icin iki adet yeter)
- DYSON anti alerji filtreli elektrik supurgesi (sefin tavsiyesi)
- habitat'dan benim begendigim lambalar
- aplik. bu aplik ne allahaskina? bilen varsa alsin gelsin!
- plazma ekran. cok buyuk degil ama, 30kusur inch'lerden olsun. tercihan ambiance light'li. arkasinda da direktoman usb'den flashdisk girebildiklerimizden olmali ki dvd player almamiza gerek kalmasin.
- aslinda eliniz degmisken blu-ray belki?

simdilik aklima gelen bunlar, daha geldikce yazarim. tesekkurler turkiye.

Woooot!

2010-07-03T17:03:00.004+03:00

oncelikle 1-10 temmuz tarihleri arasinda biz sizi haberdar edecegiz deyip, 10 temmuza kadar beklemeyip, beni de ulser yapmayan koc uni'ye tesekkurlerimi sunuyorum.

beklenen mujde! ocak-subat ayindan beri uzerinde calistigim, mart itibariyle basvurumu yaptigim koc uni'nin art history and archaeology graduate programindan full fellowship geldi mi? geldi. costum mu? costum. masalara cikip oynadim mi? ee, oynamadim. oynardim aslinda, ama ortam musait degildi dun. onumuzdeki maclara bakacagiz. yani illa ki bir masaya cikip oynama ortami olusacaktir diye iyimser dusunmek istiyorum.

konuyla ilgili daha uzun yazarim gibi gibi. daha kontrati imzalayip yollamadim ama pazartesi onu da halledeyim, gercek bir memurin tavriyla isleri full resmiyete dokeyim, ondan sonra gelsin dunya turu, gitsin caribbean cruise? yok lan, iste tell-atchana/alalakh kazisina misafir gozlemci olarak katilim gosterme, belki bir iki sefer bodrum, en kisa zamanda mumkunse her odasina (iki) beni her an izleyecek ceiling cat yapistirdigim daire, and it takes two to tango. [note the masterful use of the oxford comma!]

hayat bana guzel be! (insert nazar boncugu)

Back in the USA

2010-06-29T23:31:00.003+03:00

by chuck berry.

fakat hahayt, elbette ki amerika'ya geri falan donmedim, bildigimiz, sevdigimiz Istanbul'umuza geri dondum. hatta kesin donus yaptim. esasen kesin donusu Mart 19'da (unutamamisim Ox'tan kurtuldugum tarihi, o derece) yapmistim ama, Mayis sikintisi ile (bir NBC filmi), Haziran ise yine yollarda gecti. aLmanca aci vatan blogunu iki kisi farkla (kim lan o iki kisi?! burada eksik?) okuyan herkes bilecektir ki, almanca ogrenmeye gittigim 4 haftalik hizlandirilmis kursumdan Goethe Institut'la cok muhatap olmadan dondum. esasen almanya gezisi biraz Paris gezisi oldu desem yeridir. pismanlik? sifir.

neyse, biz bunlari hep yazdik.

Istanbul'a gelirsek (ki geldim cuma gecesi itibariyle -arkadas bin munuh'ten 7.20'de, burada 1'de (gece) eve yerles. babam o kadar saatte bodrum'a arabayla gidiyor be?) tabii pek guzel, pek yahsi. ozellikle bunaltici sicaklardan bunaltmadigi zamanlarda. Temmuz'a yaklasirken bunu beklemek cok gercekci degilse de (vallahi kasip kafadan yazmaya calisiyorum *drumroll*) Eyfjallajokull (kesin bir harf kacirdim, neyse) hasebiyle bu yazin normalden daha soguk, ve beklenmedik anlarda yagisli gecmesi ihtimali mevcut -ki 18. yy'da mi ne olmus bu, ayni yanardagin, ayni bok yemeleri neticesi yasanamayan bir yaz ve olamayan ekinler, nihayetinde kitlik. neyse ki artik o kadar direkt olmuyoruz kitliktan (olenler de var bu arada; biz olmuyoruz diye). biz en fazla bir agiz tadiyla tatil yapamayiz, Bodrum'a giderim ben tekneye, yagmur yagacagi denk gelir; ama inadina mesela Amuq Valley excavations'a katilirim, orasi da golgede 62 olur.

ama simdiki planlar? cumartesi bir ihtimal (yazdim diye jinxlenmesin amma) havuz (pinar'in uc sene sonra suyla imtihani); sonrasi allah kerim!

[yazi da konusuz porno gibi olmus, farkindasiniz degil mi? -sadece konusuz kismi tabiiy]

Cats vs. Dogs

2010-06-09T16:15:00.000+03:00

Via: Online Schools

buyuk beklentiler

2010-06-09T15:30:00.002+03:00

seneler sonra great expectations'i tekrar izledim, francesco clemente'nin cizimlerine yne hayran kaldim. filmi ilk izledigim tarih 2000'den oncesi olsa gerek, demek ki henuz new york'a gitmemisim, san'at dunyasina karismamisim; ayni seyleri hala begendigime gore de ya sahiden bana cok hitap etmis ya da pek ilerleme gostermemisim. (bence ilki)

bu arada clemente'nin film icin degil, kendisi icin yaptigi islerin o kadar da hastasi degilim niyeyse. yine de mesela bu, map of what is effortless, cok guzel; hem cagrisimli hem hayvanli.

ne ogrendik? the past is a foreign country.

Eva Peron'lastim

2010-06-01T22:33:00.004+03:00

yine ayni temayi devam ettireyim, cok fena aklima takildin be tango? suradan ulasabilirsiniz az evvel (iki gun once) bahsini gecirdigim filmin mithis tango sahnesine. featuring: jessica biel und colin firth. kazik gibi sirtla (colin) tango yapmak da her babayigidin harci degildir. hem mr. darcy, hem tango yapabiliyor; ol de olelim?

Mad about the Boy

2010-05-27T16:15:00.002+03:00

ustunden bir sure (iki yil?) gectikten sonra az evvel yine easy virtue'yu izledim. her sey var: COLIN FIRTH (win), jessica biel (cok guzel bu kadin?), kristin scott-thomas (essential englishness), tilki avi, atlar, kopekler, berbath ingiliz havasi -ve guney fransa'dan kopup gelmis "you didn't love me well enough" diyebilecek kadar aciksozlu bir amerikali.

cok muthis baslayan bir seyler artik cok muthis olmamaya basladigi zamanlar icin larita'nin formulu acik ve net: when the going gets tough, the tough get going.
ama siz yine de jessica biel'in bence epey muthis soyledigi ve benim linkte paylastigim "mad about the boy"u dinleyerek ise girisin. pesimist olmanin alemi yok!

(bu arada when the going gets tough'in orijinaline sahip olan billy ocean'in versiyonu icin soyleyecek sozum yok. cunku "korkunc"tan fazlasini diyebilmek isterdim, diyemedigimi farkediyorum. bu da "cover'lari kendisinden bin kat daha guzel olan sarkilar listesine ilk bes numaradan giris yapsin)

Lost in Lost: ve iste bitmisti

2010-05-25T08:05:00.008+03:00

Lost'un bitiminde galiba aklimda gecen gun zorla dinlemeye tabi tutuldugum sarki "yillardan sonra, yollardan sonra" (by yeni turku) var. kendimi emekliye ayrilmis gibi hissediyorum. hayattan beklentilerim bugun farkli olabilir: lost b i t t i. biz buyuduk ve kirlendi dunya! (gene yeni turku referansi, gecen hafta o galatada'ki konsere denk gelmeyecektik) ama sahiden oyle olmadi mi? arkadas, 6 senede doktorayi verirdim. bir baskasi master'iyla birlikte lisansini bitirir yuksek muhendis cikardi mesela. evlenip iki cocuk sigdiran olurdu. 2010 mayis itibariyle kolektif olarak milyonlarca insanin ortak paylasimi olan bir sey sonlandi, evrende kesin bir enerji kaymasi olmustur. bir de mesela, lost'un sonunu elestirmek icin harcadigimiz enerjiyi baska yere kanalize etsek, seneye mars'ta kolonilesiriz. bunu demisken, benim soyleyeceklerim yok mu? (soru retorikti)

"sorulara cevap alamadik!" bu en buyuk serzenis oluyor gordugum kadariyla. ama ortada 6 senedir devam ettirilen bir heyecan var, son bolume kadar da karistirdikca karistiracagiz inadi. su durumda lost'un son bolumlerinin (ki iki bolum olarak yayinlandi, torrentcilerin haberi vardir umarim, hayvan gibi dosyalar gorurseniz ya sasirmayin, ya da benim gibi iki ayri episode olarak hazirlanmisini indirin) gercekten butun mevzulari aciklanmasi (mesela herkesin kafayi taktigi KUTUP AYILARI) sanirim beklenemezdi. beklenmis. cok gercekci degil. senaristler, "her seyi acikliyoruz!" arena/ugur dundar yaklasimi yerine daha holistic bir yontem secmisler; genel olarak kavramlar aciklaniyor, detaylar degil (yani "abi niye adada kutup ayisi vardi yeaa? diyenler hayal kirikligina ugrayacak). benim gibi detaylara takan bir insansaniz muhakkak ki "e peki o kadin kimdi? lapidus'u niye pazar gunu kilisede goremedik?" gibi sorulariniz olacak. bence daha zevklisi bunlara izleyicinin kendisinin cozumler uretmesi. senaristlerin boyle bir amaci var miydi bilmiyorum ama bu final sayesinde daha aylarca lost konusulacak, buna benzer hatirladigim bir de the mulholland drive geliyor aklima lynch'ten. haftalarca "olm nooldu filmde?" diye dolanip, internetten aciklamali makaleler okumus, "haa, hmm" diye aramizda temaasaa etmistik. lost icin de bunun olacagini ongoruyorum.

(su noktada farkettim ki j.j. abrams ve biraderlerinden milyorlar aliyormusum gibi bir hava olusmus)

bu cikar iliskilerini (haha) bir yana birakip, nacizane, ve bol spoiler'li yorumlarima gelirsek:

oncelikle, sembolizm dolu bu adayi ve diziyi ben genel hatlariyla begendim. sonu da yine sembolizm doluydu. sembolizmin hastasiyim ben, once bunu aciklayayim, sonra aa bu kiz delirmis, nesini begendi demeyin. ben izlerken o karakterlerin, olaylarin, hepsine altmetinler yaziyor "surada suna referans vermis, burada bu var" diye kendi gonlumu egliyordum (ki matrix'i de bu sekilde begenmistim zaten). bunlarin bilincli olduguna eminim. misal, iki sefer de "drink this" ("degistiren" suyu iciris) gondermesinin yapilmasi tesaduf olamaz -acik bir inisiyasyon mevzuu donuyor, ki ben bunu hristiyan teolojisi baglaminda okuyup, komunyonla baglantilar kurdum. bunun disinda, misir'a ozellikle bol gonderme vardi: misal adadaki dev sobek heykeli. buradan anliyoruz ki, jacob ve kardesini yetistiren teyze adaya gelen, ikizlerin annesiyle latince konusmus da olsa, buyuk ihtimalle adanin varligi daha eski. buradaki ikizler acikca cain ve abel'i tekrarlayan jacob ve esau (a.k.a. karaduman) ikilisi. hatirlayalim, eski ahit'te, rebekah ve israel'in oglu olan kardeslerden, jacob, ikiz olmalarina ragmen "ikinci" cocuktur, dolayisiyla, ilk dogmus erkek haklari esau'nundur. ama annesi rebekah hamileligi sirasinda da gordugu isaretlerden jacob'in daha iyi bir "ilk-dogan" olacagindan emin olarak babasini kandirir, esau'nun haklarini calar. jacob ve (adi aciklanmayan ama acik ve net) esau arasindaki bu dikotomi dizi boyunca -daha dogrusu bu iki karakter ortaya ciktigindan beri- canli tutuldu. bence? basarili bir sembolizm kullanimiydi. netice: jacob's ladder / yakup'un merdiveni hikayesini (ki the substitute bolumunde merdiven konusu bizzat mevcut) okuyan sanirim herkesin cozebilecegi gibi, o 6 sene israilogullarinin mesih ya da mesihsel zamanlar gelene kadar cektigi cile idi. en nihayetinde jacob'in merdiveni sayesinde isiga gittiler. mesihi cogu literatur zaten birebir kelime anlamiyla tanimlamaz, burada da herkesin "kendi aydinlanmasi" olarak gorursek (ki ben oyle goruyorum) o gun o kilisedekilerin hepsi kendi aydinlanmasini yasadi, ve gittikleri ya da gitmeleri gereken yer her neresi ise oraya gittiler. "bir sonraki" asamaya gectiler. huzuru buldular. hepi ending. bu arada jack'in jacob'dan el almasi da bana jack'in bizzat mesih (christos) figurunu sembolize ediyor oldugunu dusundurdu, bunu da ekliyorum. sozkonusu insanlarin hepsinin kisisel badireler atlatmasi, karakter olarak buyuyup gelismeleri ve olabileceklerinin "en iyisi" olmalari da bu tezimi -bence- dogruluyor. bu konuda ibrani kaynaklarin disina cikip ortodoks teolojisi ne demis okumak isteyen olursa "the ladder of divine ascent - saint john climachos"a bakabilir. ama ben, konunun eski ahit agirlikli bir gonderme oldugunu dusunuyorum. jacob'in misir baglantisi (acin okuyun, her seyi ben mi anlatacagim?) da dizideki misir temasini, heykelleri, tapinagi vs. acikliyor.

lost yapim ekibi, su durumda, bir "lost: additional material" adli apayri bir yapimla cikip, detaylari aciklayabilir. bu hem izledigini pek anlayamayan seyirciye (ki turk seyircisinin ici judeo-hristiyan gondermelerle dolu bir sembolizmi sak diye anlamasini beklemek de cok gercekci degil) bir walthrough olur, hem de adamlara rant. bu da ongordugum diger olasiliklardan biri. ya da boyle daginik birakirlar, insanlar aylarca ustunde oyle miydi boyle miydi diye konusur ve bittikten sonra da herhalde en uzun sureyle gundemde kalan dizi olarak rekorlari kirar. her turlu kazaniyorlar.

ben de vesile ile cok fazla detaylara girmenin mumkun olmadigi bu alti senelik odyssey yorumumu boylece noktalayayim, ve aslinda alinan dersin biraz da insanin en iyi dostunun hayvan oldugunun (bu benim zorlama altmetnim!) altini cizeyim. yavrum vincent, iste gercek candost sensin. boone'u da son bir kez gorduk, ona da sevindim. yakisikli cocuktu!

goodnight, and good luck.

Tori Amos Somewhere over the rainbow

2010-05-18T12:18:00.001+03:00

Best version of this song EVAR. And no, do NOT disagree with me or I shall throw my glove.

Istanblues

2010-01-07T21:16:00.004+02:00

Almost done here; due to leave on the 11th, back to (apparently snowy) Oxford.
Feeling: confused.
Status: heimatlose.

This post: pointless.

Thank God for the Internets

2009-12-06T03:54:00.002+02:00

Cat holds fox hostage and starts licking

Posted using ShareThis

2012: Marduk gelecek

2009-11-22T00:57:00.003+02:00

Aksamustune kadar uyudugum cok ender gunlerden birinde (bugun) hava kararmisken uyaninca depresyonun pencesine dusmemek icin filme gitmeye karar verdim. Peki hangi film? 2012: Marduk gelecek, bittik tukendik, olduk. Depresyona girmemek icin iyi bir film mi? Evet, cunku dunyanin sonu geldi konulu eserleri hep takdir etmisimdir. 2012 muthis geyikler barindiran bir film; Independence Day'in kulaklarini cinlatan cok sahnesi var. Amerikan baskani gene kahraman, ama bu sefer siyah. Zamanla degistik tabii hepimiz. Izlerken birkac sey hesap ettim. Birincisi 2012 Araliginda hala doktoramin bitmiyor olusu. Filmde bir suru "doktor bilmemkim" muhabbeti var. Ben orada olsam hala doktor bilmemkim degilim. Bu beni uzdu. Akademiyaya yeterliligimi ispatlamadan dunyanin sonu gelsin istemiyorum, arti bu benim Nuh'un gemilerinden birine alinma sansimi da epey kisitliyor gibi. Ben kanser gecirdim? falan desem, o daha da kotu, bunun geni kotu diye eksi puanlari topladim demektir. Bu sebeple, dunyanin sonunun mesela 2030 gibi yuvarlak bir rakama cekilmesini rica ediyorum. 2050 dersek en guzeli. O tarihe kadar kendimi kanitlarim diye umuyorum (ya da olmus olurum.)

Bunun haricinde, Oxford gibi bir sehirde apokaliptik filmin etkisi cok yuksek olmuyormus, bunu da gordum. Nuyorkun donup felaketlerin geldigi bir baska film olan ve su an adini unuttugum eseri sehrin bizzat kendisinde izledigimizde, disari ciktigimizda en azindan bir on bes dakika "uaauuv buralar hep donduydu ehehe kekeke" gibi geyigini yapmak imkani olmustu. Oxford kimsenin umrunda degil. Cikinca da zaten buraya apokalipsin falan ugramayacagini net olarak goruyorsun. Yaklasik 1150'den beri ogrencinin apokalipsi zaten burasi, daha ne felaketi olsun?

Surekli birlik beraberlik temasinin islendigi bir eser olmasi da canimi sikti. Burada bir ve beraber olacagim kimse yok. Sokakta hayvan bile yok? Felaket gelse ne yapacagiz, biri bunu bana aciklayabilir mi? Kime sarilacagim mesela? Kimle kahramanlik pesinde kosacagim? Neyse tarih 21 Aralik'ti sanirim; term time degil, oyle bir durumda evde mevde olmam lazim. Tamam rahatladim.

Otobiyografik yazimi okuyan okurlara en icten selamlarimla. Filme arkadaslarinizla geyik yapmak icin gidebilirsiniz. Ozellikle NYC, D.C., California'nin herhangi bir sehri, Londra gibi yerlerde tadi cikar. Hindistan'i da cok gosterdi, orada da tadi cikabilir, ama herkes bade oldu, onu soyleyeyim.

Byzantine intrigues

2009-11-12T01:36:00.004+02:00

John I Tzimiskes (you can tell he's the bad guy with a name like that) killed his uncle Nikephoros Phokas while Nikky was asleep, on the floor of his room, in front of his icons. Apparently, Tzimiskes had been having an affair and was in league with Theophano, Nikephoros' wife (in name only, as Phokas had been living a chaste life after his first wife's death -romantic) and the Empress had let John and the plotters in the palace -they were dressed as women.

Says Leo the Deacon, contemporary chronicler.

On the left, nice manuscript image of Nikephoros Phokas, on the right, a coin with John Tzimiskes, being crowned by the Virgin.

Dating Manuscripts

2009-10-30T23:25:00.004+02:00

Dating systems and dates of manuscripts. For those who may be struggling with those Byzantine manuscripts which only have the date from "creation" mentioned. Also, note that the Byzantine year starts on September 1st, not January 1st, so it can get tricky.

Yes, this is what I do on a Friday night.

Turkun NHS'le imtihani

2009-10-29T13:21:00.001+02:00

Merak edenler icin bir GP (general practician) klinigi; benim kayitli bulundugum Summertown Health Centre. Sira beklerken blog post yapacak kadar sikildim, bir; ikincisi de gelecek nesillere aktarilmasi adina: amme hizmetinde sasmayan adresiniz (bu ben oluyorum, health centre degil) Swine flu'dan kirilan sevimli kasabamiz Oxford'da astim testleri ve gerekirse Babe asisi.

gereksiz islere ayirdigim zamani arastirmaya ayirsam doktoranin bitme suresi: 15 ay.

-- Posted from my iPhone

Oxfordshire Blues

2009-08-07T19:11:00.002+03:00

Well, not Oxfordshire, Oxford proper actually. Still, somehow "blues" did go better with "shire" -without any intentions to make a subtle reference to Lord of the Rings, whose author is an Oxonian- in any way.

Oxford is almost always rainy. And if you live in Oxford, or in any other part of the UK, it's actually compulsory to talk about the weather for at least 10 minutes every day. Except Sundays. God created the world in six days and rested on Sunday, watching football, presumably.

It's not a city, it's a town. I think a city needs to have a population of at least 500.000 people, and I am being generous.

Back to the rain business: it's actually better when it rains. It's too humid to be comfortable in warm weather. When (if) it gets above 24, it actually gets uncomfortable. And all these years we ranted and raved about good old Istanbul.

The University: dreaming spires, yes there is all that. There is also an iron clad bureucracy that would put France to shame. In order for things to work, you have to know people. And people you know have to know other people, preferably more important people than themselves. Alternatively, having nerves of steel and the patience of Job may also work. In the long run.

Colleges: They all hate each other, don't believe if they state the opposite. Little states within a state. When they're not hating each other, they look down their noses to the relatively newer establishments. (i.e. "OP" - the Other Place or, say, St. Catz.)

Ducks: ducks, as in Anas platyrhynchos. I live right by the canal and I wake up with ducks, laugh with ducks, cry with ducks, fall asleep with ducks. Like roosters, but they quack throughout the day, not only at dawn. Not that I'm complaining, they're good company for a rainy day.

Bicycles: You have to have one, period. Park near the Odeon cinema for a downtown stroll. Please don't ride through Cornmarket, it's really annoying. It's already chaotic as it is.

More to follow later. So far so good.

Would you like some radiation?

2009-04-28T18:31:00.003+03:00

So, the long awaited radiotherapy did start on Monday. I had a tomography before, for my doctor to plan stuff like seeing me in 3D (must have been very exciting) and deciding which areas are to be shot. Or radiated. On Monday I was also marked with a board marker. They put little adhesive tapes over the marks and told me it's okay to take a shower, only don't rub the area. Well, this is day 2, and one of them already came off. I will ask for the tattooing option. On the funnier side, I now have a huge cross on my upper chest, which is very visible. The cleaning lady at the gym asked me if I was a member of some cult. Really.

The radiation part doesn't feel like anything, pretty much like having your x-ray taken and the machine is really cool, reminds of the Space Odyssey. That said, radiotherapy is not the most innocent treatment around; the problems (mostly other cancers) show up years later. I'll think about that years later. Compared to chemotherapy, this one's like a day in the park.

All those said, I am rather hoping for some super hero(ine) powers. I wouldn't like to take all this radiation for nothing. I did consider taking a cat in with me, resulting, hopefully, in me turning to cat woman but the security is rather tight at the hospital. Maybe I'll still get some extraordinary trait. Or have green babies in the future.

Oh Hai

2009-04-23T13:27:00.007+03:00

One of my favorites from LOL Manuscripts lately, of Sir Francis Drake. Awesomeness. As a fan of lulz and manuscripts, I am possibly their biggest fan. Do visit the blog, the link is in the title.

How much of a nerd are you?

2009-04-16T19:22:00.001+03:00

And on a lighter note:

I really don't think I'm that much of a nerd. It didn't have any seriously nerdy questions. I failed high school maths twice.

Done with the chemotherapy

2009-04-16T18:45:00.005+03:00

Now unto the unknown realms of radiotherapy, which is expected to start sometime by the end of April. Although the whole treatment is not over yet, I am grateful the chemo part is, as it was, to say the least, a bitch.

Impressions:

Chemo sessions take really, really long. At least they did for me except one, and that one resulted in a blocked vein. We're talking about sitting in a chair for 4 hours receiving toxic chemicals through IV.
The nausea. Really. The first few times I didn't even get it, but after the 6th session or so, the nausea was so bad I had to go for cortisone, which is a two sided blade.
Mouth sores. They take about 3 to 7 days to go away and in the meantime one can enjoy wonderful meals in the guise of baby food mixed with protein powder. Mmm yummy. Having to actually do the rather complicated oral hygiene routine during this time is also a thrill.
I am now a rather yellow-skinned individual. Doctors say the discoloration goes away after a while. Probably. In most people anyway.
I always had problems with the veins on the arm I received the treatment, sometimes so bad that I almost overdosed on painkillers (and still the pain would not go away.) It's really hard to describe it, it's like rheumatoid pain multiplied by 10. I won't miss it.
Fatigue. I remember days when going to the bathroom seemed like a hike through the mountains.
Say goodbye to your veins: they get really hard and thin, you get multiple thromboses, and are impossible to find. As a result of this, getting a simple blood test sample takes 20 minutes, the nurses (yes, multiple) try to locate a vein that is not blocked or is soft and/or thick enough. They do say that working with weights is the only way to remedy this. I tried.

I had to take this for about 7 months, and finally (trumpets) the tests say I don't have any cancerous cells -at least not the size that is detectable by current scanning methods. But since they want to make sure, they will give me some good old radiation to the affected areas. I am now wondering if I will get any superhero powers. Or turn green.

Djulfa

2008-12-15T19:49:00.005+02:00

Today is the commemoration of the 3rd anniversary of Djulfa's destruction. The historical Armenian cemetery of Djulfa had countless "khatchkars" (cross stones, some of which I actually saw in the Byzantium exhibition of the Royal Academy in London last week) which date back to various periods, most of them centuries old. On December 15, 2005, the remaining ones (which had escaped damage between 1998-2002) were destroyed by a group of Azerbaijani servicemen. Photos show that the cleaned up area was turned into military shooting range.

The website has more written information, photos, as well as the documentary itself. This not only a crime against Armenian culture, but against our collective cultural heritage as humankind. Don't let it go unnoticed.

Revenge of the living cats

2008-11-23T11:57:00.004+02:00

Last night, returning from a concert, we might or might have not run over a cat's paw (as per Schrodinger's Paradox) and what is the first thing I Stumble today?

Srsly.

Is your cat plotting to kill you?

2008-11-17T22:26:00.002+02:00

Also check out the main page to keep yourself up to date on cat plots.

thanks to schattenjager, whose cat is also plotting to kill him, no doubt.

Head Injury Theater: Part two of Celebrating Stupid Monsters of D&D

2008-11-12T19:11:00.004+02:00

The first edition had such classics
as the Owlbear and the Giant Space Hamster; Head Injury Theater is back with part 2 of the series, with monsters no less interesting -and stupid.

I will quote two examples and rest my case thereat.

Death Linen. The image says it all, really:

And possibly the most retardedly (I know it's not a word. It is now) unimaginative monster in the D&D history: the Zorbo. While most D&D monsters suffer from hormone-induced, highly fertile imaginative powers, this one was just thrown in at the last minute it seems:

high geekery levels reached, aborting in 3, 2, 1.

Chehuaha @ Obey the Purebreed

2008-11-12T18:41:00.007+02:00

Moving along the same vein, from Obey the Purebreed website, I give you Chehuahua.

daha gecen gun gidilmis "korda'nin objektifinden che: bir portrenin devrimle baslayip ikonla biten oykusu" (santralistanbul) sergisi baglaminda dusununce ne kadar manidar, ne kadar ironik. ironik kelimesini dogru kullandigim icin kendimin asilmasina.

Chairman Meow

2008-11-12T18:34:00.011+02:00

This is relevant to my interests.

(bu sonuncuyu anlamayan arkadaslar icin uzgunum ama cok degil.)

p.p.s: butun entraylerde kullandigim fontu toplam 6 secenek icinden secememis olmam sebebiyle bilgisayari kirmak istemek.

Countdown to Extinction

2008-07-16T12:53:00.004+03:00

It appears that I have to be in Oxford for the start of an intensive Latin course for September 22nd. That changes my leaving for England date to a few weeks earlier than I had planned. So, it's going to be excruciating *INTENSIVE* (read: 6 to 8 hours a day) Latin with no space between that and the start of the Michaelmas term.

Today being July 16th, I have about two months left to live like a normal human being. Note to peers and friends: please be considerate and make my day until then (activities may include seaside breakfasts, movies, animal shelter visits, etc.)

Still, not complaining. Ben bir sakinleseyim.

Cinnet

2008-06-19T11:57:00.002+03:00

Tarih 19 Haziran, 2008. Yunanistan'dan Turkiye'ye tasinmaya calisiyor, buyuk oranda fail oluyor, ve sanirim cinnet getiriyorum. Bu blogu da benden ve zop'tan baska kimse okumadigi icin niye yazdigimi kendi kendime sordum. Cevap: esyam olmadan sinirdisi edilmek istemedigim icin adam oldurme, konsolosluk calisani bogazlama yerine buldugum alternatif bu. Outlet of rage, falan filan.

30s Wife

2008-06-19T11:49:00.000+03:00

As a 1930s wife, I am
Superior

Take the test!

Ne kadar bos bir insanim, aman tanrim.

nerdesin bie cheju

2008-02-29T07:47:00.001+02:00

ne hayirsiz bi insanmissin yahu hayret

Meet your Daemon

2007-04-26T21:07:00.000+03:00

For those who have read the Philip Pullman trilogy, His Dark Materials, here is something of interest.

Nora, the Piano-Playing Cat

2007-03-17T16:28:00.000+02:00

Now my cat looks totally unaccomplished to my eyes, like Elizabeth Bennett must have looked to Lady Catherine de Burgh.

The Evils of YouTube

2007-03-07T21:07:00.000+02:00

And just when I was thinking I was beyond getting shocked by anything that happens in good old Turkey; she takes its proud place next to other such countries as People's Republic of China, North Korea, Saudi Arabia and Iran -just to name a few- in internet censorship.

Turkish court bans YouTube access

YouTube attracts a monthly audience of 70 million people

Access to the popular video-sharing website YouTube has been suspended in Turkey following a court order.

The ban was imposed after prosecutors told the court that clips insulting former Turkish leader Mustafa Kemal Ataturk had appeared on the site.

According to Turkish media, there has been a "virtual war" between Greek and Turkish users of the site, with both sides posting insulting videos.

The clip prompting the ban reportedly dubbed Ataturk and Turks homosexuals.

Insulting Ataturk, the founding father of modern Turkey, or "Turkishness" is an offence which can result in a prison sentence.

The offending videos sparked a storm of complaints to YouTube and the clips were removed, but the court order goes further, blocking all access to the site.

Freedom of speech

Turkish visitors to the site are now greeted with a message in English and Turkish reading "Access to www.youtube.com site has been suspended in accordance with decision no: 2007/384 dated 06.03.2007 of Istanbul First Criminal Peace Court".

Paul Doany, the head of Turk Telecom, the country's largest telecoms company, said that they had blocked access to the site as soon as the court order came through.

"We are not in the position of saying that what YouTube did was an insult, that it was right or wrong," Mr Doany told Anatolia news agency. "A court decision was proposed to us, and we are doing what that court decision says."

Mr Doany said that for its part Turk Telecom will continue to enforce the ban as long as the order stands.

The European Union, which Turkey is hoping to join, has long called for an easing of Article 301 - the law which prevents insults to Turkish culture - arguing that the law places severe restrictions on free speech in Turkey.

About 50 writers in the country have been put on trial for allegedly contravening the rule, including Nobel prizewinner Orhan Pamuk, though most cases have eventually been dismissed by the judge.

Visitor Map

2007-03-01T10:44:00.000+02:00

Not that I think I have many visitors to have such a map; and it's probably not supposed to be on a post, but directly in the code -and yet, here it goes.

Create your own visitor map!

Adopt a Dolphin

2007-02-27T16:38:00.000+02:00

Or at least check out the website which has many interesting facts about dolphins. This UK based marine life conservation center (WDCS) has both dolphin and whale adoption programs, and many interesting links. If you ever get to be in Scotland (Moray Firth, right at the Northern tip), you can take a boat ride to meet your dolphin too.

Me? I am the proud mother of "Moonlight."

Stop Bloody Whaling

2007-02-27T16:25:00.000+02:00

There's nothing that justifies whaling and hunting dolphins; high mammals that are closer to us than most species. People get shocked by the idea of cats and dogs being eaten as delicacies in Asian countries (and I am one of them) but why not by the idea of eating dolphins and whales? Because we can't keep them as pets? Both whales and dolphins are extremely smart animals, with complex social lives and the most important thing is, their numbers are dropping down each year. The whales and dolphins hunted in Japan end up being thrown away or used as fertilizer and dog food. Due to the high mercury levels in the seas, their meat is not so much sought after by the wider population anymore. Still, even though commercial whaling is no longer permitted, Japan gets away by putting these animals into their "scientific research" quota.

I'm sure anyone could do WITHOUT eating whale or dolphin meat, and manage to survive.

What Artist Should Paint Your Portrait?

2006-05-24T22:47:00.000+03:00

And I really do love Klimt.

Who Should Paint You: Gustav Klimt

Sensual and gorgeous, you would inspire an enchanting portrait..
With just enough classic appeal to be hung in any museum!

What Artist Should Paint Your Portrait?

Hi-Tech Athens

2006-03-12T19:54:00.000+02:00

I am happy to announce to anyone who lives in Athens and is an internet addicted nerd -like the writer of this post- the existence of the online ordering system of the well known and dearly loved Pizza Hut (check link above.) Saves a lot of frustrating moments in Tarzan-Greek on the phone for losers like me who can't speak more than five words of Greek (three of them being "I don't speak Greek." That's four actually.)

No need to thank me, I'm here solely to be of assistance.

Yours truly,
F. Nightingale

10 Things I Hate About You

2006-02-27T13:31:00.000+02:00

Does anyone remember the movie? A loose remake of Shakespeare's Taming of the Shrew shot in a American teen setting starring Julia Stiles and Heath Ledger; I think it sticks to the mind with the direct quote from the original "I burn, I pine, I perish", and where Pat Verona (Heath Ledger) sings Can't Take My Eyes Off of You for Kat in the school stadium. Dates from 1999, I remember watching it and hoping someone would sing it for me one day. And now...

Well no one sang it for me yet, sorry to disappoint you, most of all myself. But I fooled you there for a second, I hope. The reason I had mentioned the film at all (and ended up writing and ess-ay about it) is because I was going to mention 10 things I hate about Greece.

So, let's get to the point:

10. No good, cheap Chinese food on sight so far.
9. Postmen don't deliver boxes. And I mean even small boxes. Just your regular small package! To any Greek postmen who might be reading: I'll give you a tip if you deliver to my door, I promise.
8. No automatic payment for electricity bills.
7. Not much credit card use for that matter!
6. Siesta time. As enjoyable it might have been if I were working, it's really frustrating when people just close down after 2.30. There are people who wake up at 2.30! And what's up with closing everything down on Sundays, are we in Europe or something?
5. Traffic.
4. Bureucracy. Going from office to office and end up not achieving anything whatsoever only to start over the next day. One of these days I'm waiting for a major civil servant massacre in Greece. There's going to be a social explosion, mark my words, the whole world will stand up to civil servants who rather play solitaire or drink coffee and chat on the phone.
3. Coffee. Everyone drinks coffee. And they take 4 hours to drink one. One of the major things why things go so slow, I'm thinking.
2. Motorbikes with their exhaust pipe silencers taken out so that they make an awful lot of noise. Seriously, if there is one thing that leads me to blind rage, it's these motorbikes, or rather, the drivers. If I had my way I would consider taking these exhaust pipes and locating them elsewhere, preferably on the said driver's body.
1. Can't think of anything. Guess there's only 9 things I hate about Greece then.

So now, what about the things I love?

1. Everything else. And there's so much of it I won't be making a list.

Thud!

2006-01-30T21:47:00.000+02:00

The new Discworld novel Thud! was in every way a treat. This one is, among with the Night Watch, a book for Sam Vimes lovers. I'm sure all Discworld fans will enjoy it, but those whose lives are boring enough to not have been to the Discworld before, it might be too "Discworldy" to start from. Still, you can enjoy this website where you can at least play Thud!

Play Thud!

(Bunu da suraya yazmadan gitmem: Thud! Sam Vimes'in sayfada devlestigi eser!)

Moving again?

2006-01-30T21:37:00.000+02:00

Yes, looks like it. However, since I'm moving intercity, hopefully it won't be that much of a hassle this time. Let's see the pros and cons of the whole thing (this is where it gets boring and personal so you might as well stop reading)

Cons:
- Lots of effort
- Building has signed a "no pets" policy but the owner doesn't mind. Still, the cats have got to stay quiet. Or quieter.
- The boiler in the kitchen doesn't work and since I don't have a dishwasher, it has to be fixed ASAP.
- Gotta go to IKEA for a few things again.
- IKEA is 30 kilometers away.

Pros:
- The apartment is in a very nice area.
- Lovely view from the windows.
- The view mainly consists of the school campus.
- Two minute walk to classes.
- Well heated apartment. How do we say it, "afthonomi thermancy."
- The main street is only about 100 meters away.
- Reminds me of Brooklyn.
- Gotta go to IKEA again.

So, weighing all the pros and cons I either have to move, or I have to move. Thus, I will move. Next week, I hope.

Home of the Muses

2005-12-02T21:22:00.000+02:00

Yes, I meant a museum actually. Those who know me well might be smirking at this choice of topic. As everyone knows, I only get up early if it is to catch up the opening hours of a museum (and it's not an easy thing in Athens, given that the state museums close at 2 pm) Anyway, since our topic is museums, why not have a quick review? (entirely my own)

Best: Benaki Museum. Benaki, named after a Mister Benakis, is an unbeliavably rich museum having a collection span from Cycladic art to Greek regional costumes. Open until a surprising 17.00 on most days, it's free and open till midnight on Thursdays!

Most Depressing: National Archaelogical Museum. Even though a state museum, given the amount of material to be seen, open till 19.00 everyday. A must when visiting (or living in) Athens. Putting aside the obvious fact that it is one of the best archaelogical museums in the world; how come it is also the most depressing? My answer is: three whole exhibitions solely for funerary steles with little girls with doves, little boys with puppies and hand-waving mothers. Greeks certainly took death rather tragically.

Most Fun: The War Museum. Tons of portraits picturing men in white skirts and pompons. Watch out for my main man, Kolokotronis (on the right). Not to be missed is a WAR flag in the entrance with a smiling sunshine embroidered on it. I'm not joking.

Most Elusive: National History Museum. After five or more attempts, I have yet to see this jealously preserved museum. Some questions are: Where exactly is it? What times do they open if at all? and Is there actually anything worth to see after all?

Although it doesn't go under any special selection, the Byzantine Museum is one of the first to be seen in Athens too. Reconstructed completely, the museum was Europe's best a few years ago. Even if you're not too keen on Byzantine art, it's worth seeing even if only for the organization of the items and how a museum should be designed. They have a cool gift shop too. (I know that I totally destroyed the intellectual level of my post with that last comment. Ah well)

It's All Greek to Me!

2005-10-29T20:16:00.000+03:00

Har har har! After years of waiting patiently, here I use this (in)famous quote in context at last. It's my 5th week as a resident in this mindbogglingly original country and my 3rd week in Greek classes and yet, it still is all Greek to me (except well known classics like "malaka", "ti kitas?" and of course "den katalaveno" -the last one means "I have no clue about what you're saying" and is used pretty commonly.) Still, some helpful folks have come up with a website for foreigners, who, for some reason have decided to learn this (not so) user-friendly language and as a friendly blogger and fellow Greek learner I am sharing the URL with you.

My Own Little Empire

2005-10-29T12:49:00.000+03:00

Not really, it's just countries visited. Neat little map though, looks like I have a Mediterranean Empire with a New World colony. Not a bad idea.

create your own visited countries map
or vertaling Duits Nederlands

Don't believe the monkey lie, kids

2005-04-04T05:37:00.000+03:00

For those who aren't familiar with Jack Chick's work, I have two words to say: too bad! You don't know what you're missing, and you'll definitely burn in hell for that too. So go now and check him out. Be saved. Haleluja! Hosanna!

For a little preview from the aforementioned track (see link):

The little girl will no doubt have a lot to share with her therapist in the years to come.

How White Trash are You?

2005-03-01T03:02:00.000+02:00

Take the test and find out. I myself failed miserably but it's one of those things you'd be happy about miserably failing.

I am 5% White Trash.

I, my friend, have class. I am so not white trash. . I am more than likely Democrat, and my place is neat, and there is a good chance I may never drink wine from a box.

Take the
White Trash Test
@ FualiDotCom

cheja r0x0rs!

2005-02-21T02:55:00.000+02:00

bokbeyin!

Discworld Quiz

2005-02-20T19:40:00.000+02:00

21 questions for 21 years. I scored an unsatisfying 19. It was the names of "The four pigs that pull the Hogfather's sleigh" question that got me (and something else, obviously.)

2004-10-30T22:11:00.000+03:00

I finally have a cat after years and years of pleading for one. My cause was successfully maneouvered so far by my significant other but a film script starring a cat was apparently the solution to my problems. Even though we decided we'll not use our own cat but a trained one afterwards, I still got one, and for my birthday too, no less.

Here's Toots posing as her paws are being cleaned because she was startled enough to pee and shit in her carrier as we carried her through the streets of Long Beach. Still bearing the name she was given at the shelter because I couldn't be bothered with finding an alternative although being the Harry Potter fan that I am Hermione occupied my mind for quite a bit (but was debated hotly against by others). She's invariably called "cat", "hey you", "ssshhh", "awww" so I don't think it really matters anyway.

Bad Religion @ Webster Hall

2004-10-30T07:43:00.000+03:00

Finally a noteworthy concert-goer crowd I encountered in New York. New Yorkers had utterly disappointed me in the past; Tori Amos concert was a sitting event -which isn't too surprising given the genre of the music- but so was R.E.M. And even, so was the Curiosa festival. To be honest I was expecting a similar approach to the punk rock legends Bad Religion as well, but they got me by surprise. It was a dancing, hopping, singing, pogo-ing, and a highly amusing crowd so kudos to everyone who was out there yesterday night. A special thank you goes to zop who so kindly agreed to accompany me, but wasn't disappointed afterwards, I'm sure.

Special note: for those who are interested, apparently Thursday nights are Ladies Night Out at the Webster Hall with male strippers and whatnot. We however were kicked out the second we sneaked in on account of my friend being clearly of the male persuasion.